ทว่าเรื่องชายหญิงกลับรู้แจ้งกระจ่างโดยมิจำเป็นต้องมีผู้สั่งสอน ประหนึ่งสุกรตัวผู้ที่พร้อมจะกำเริบราคะได้ทุกเมื่อ!
ชาตินี้—
จะให้มันตายเช่นไรดี…? จึงจะสมกับ ‘วาสนาสามีภรรยา’ อันน่าขยะแขยงในชาติปางก่อนนั้นเล่า?
ครั้นรุ่งอรุณของวันถัดมาเริ่มต้นขึ้น
ทันทีที่แม่เ่าจางฟื้นคืนสติขึ้นมา ก็รีบพุ่งตรงเข้าไปในครัวคว้ามีดพร้ามากำไว้ในมือ ดวงตาทั้งสองของนางแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ มุ่งหน้าจะบุกไปยังเรือนของผู้ใหญ่บ้าน
“นังสารเลว! ข้าจะสับร่างของเจ้าให้เละเป็นชิ้น!”
ทว่าในห้วงขณะนั้นเอง
จางจื้อที่นอนอยู่บนเตียงก็ค่อยๆตื่นขึ้น อ้าปากหัวเราะออกมาอย่างโง่งม พลางร้องขึ้นด้วยเสียงอ้อแอ้
“แม่จ๋า… หิว… ข้าอยากกินนม…”
เมื่อเห็นบุตรชายที่รักดั่งแก้วตาดวงใจ แม่เ่าจางก็พลันได้สติขึ้นมา
หากนางฟันเมิ่งซีโจวตายด้วยมีดพร้าเสียแล้ว—
ยังจะมีสตรีใดให้กำเนิดหลานสืบสกุลแก่นางได้อีกเล่า?
ด้วยฐ)านะที่ยากจนข้นแค้นของตระกูลจางในยามนี้ การจะหาสะใภ้ใหม่แต่งเข้าตระกูลนั้น ยังยากเย็นเสียยิ่งกว่าการปีนป่ายขึ้นสรวงสวรรค์อีก!
