“อะไรนะ?!” แม่เ่าจางกรีดร้องเสียงแหลมออกท่ พลันผุดลุกขึ้นจากพื้นทันที “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดกัน!”
บรรดาชาวบ้านคนอื่นๆต่างพากันตะลึงงัน เดิมทีพวกเขาออกมากลางดึกก็เพื่อเสพความสนุกครึกครื้น แล้วเหตุไฉนพริบตาเดียวกลับกลายเป็นงานอัปมงคลไปได้เล่า?
ในดวงตาของเมิ่งซีโจวพลันเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตระหนกตกใจ กรีดร้องเสียงดังออกมาทันที “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?… ท่านแม่ ได้โปรดสงบจิตสงบใจด้วยเถิด…”
คำว่า ‘สงบจิตสงบใจ’ นั้น เปรียบประหนึ่งเข็มแหลมทิ่มแทงลงกลางใจของแม่เ่าจาง นางถึงกับสะดุ้งเฮือก พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงชี้นิ้วใส่หน้าเมิ่งซีโจวพลางตวาดเสียงดังลั่น
“เป็นเจ้า! เป็นนังแพศยาตัวนี้แน่แท้! ตอนที่ข้าออกจากบ้านมา คล้ายได้ยินซานเจียวกับหลิวหมิงกรีดร้องโหยหวนอยู่ทางฝั่งนั้น… ต้องเป็นเจ้าที่ลงมือกับพวกเขาสองคนแน่ๆ!”
เมิ่งซีโจวค่อยๆลุกขึ้นจากขอบเตียง ก้าวเดินไปทีละก้าว เชื่องช้าแต่หนักแน่น ประหนึ่งยมทูตแห่งนรกโลกันตร์ที่เริ่มเยื้องย่างเคลื่อนเข้าใกล้แม่เ่าจางผู้ใกล้จะเสียสติเต็มที…
