่องรอยความมั่นใจเกินพอดี
ครั้นหันไปอีกด้าน นางเห็นหยุนอีอี สีหน้าผ่อนคลาย ราวกับคํา กลอนร้อยเรียงอยู่แล้วในใจ ตรงกันข้าม หลินซิ่ว ว กลับขมวดคิ้ว เหงื่อผุด บาง ๆ ที่หน้าผาก เห็นได้ชัดว่ากําลังต่อสู้กับถ้อยคําาอย่างหนัก
จ้าวเข่อหรินรู้ดีว่าหลินซิ่วซิ่วพยายามเพื่อผู้ใด เพื่อองค์ชายสาม
อือกูชวี่ ความคิดนั้นทําให้นางปวดร้าวแผ่วลึก เดิมทีนางเคยคิดว่าอีกฝ่าย เพียงหลงใหลตามประสาเด็กสาว ทว่าหลายวันที่ผ่านมา นางได้เห็นแววตา จริงใจนั้นชัดเจนเกินปฏิเสธ มันมิใช่ความเพ้อฝัน แต่คือความรักที่หยั่งราก
ลิก
สหายคนหนึ่ง…กลับหลงรักบุรุษของนางเอง จะให้พูดอย่างไร? จะให้ บอกหรือว่า “บุรุษผู้นั้นสัญญาชั่วชีวิตกับข้าแล้ว เจ้าจงถอยเสียเถิด” ถ้อยคํา เช่นนั้น นางมิอาจเอ่ยออกมาได้ ทุกครั้งที่พบหน้าหลินซิ่ว ว นางจึงรู้สึกผิด อย่างประหลาด ทั้งที่คนถูกเลือกคือเธอ หาใช่ฝ่ายไปแย่งชิงไม่ แต่ความ สัมพันธ์ที่กําลังงอกงามกลับมีรอยร้าวซ่อนอยู่ลึก ๆ
ยิ่งคิด นางยิ่งอดไม่ได้ที่จะปรายตามององค์ชายสาม แล้วถลึงตาใส่ เขาอย่างแค้นเคือง บุรุษผู้นี้ช่างเป็นภัยพิบัติเดินได้ ทําให้นางเสียสหายโดย ไม่ต้องลงมือเองเสียด้วยซ้ํา!
ฝ่ายองค์ชายสามที่เฝ้ามองทุกอิริยาบถของนางอยู่แล้ว เมื่อถูกสาย
ตาคมวาวแทงเข้าใส่ ก็ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบส่งยิ้มอ่อนหวานกลับไป
อย่างเอาใจ แต่จ้าวเข่อหรันเพียงเบือนหน้าหนี ทําราวกับเขาเป็นเพียง
อากาศธาตุ ครึ่งก
