่จําเป็นต้องยึดติดให้บาดลึกยิ่ง
กว่าเดิม
ก่อนยิ้ม
“คุณหนู… คุณหนู?”
แม่นมเยว่เรียกช้าเมื่อเห็นนางเหม่อลอย จ้าวเข่อหรันสะดุ้งเล็กน้อย
“ไม่มีอะไรหรอก อย่ากังวลนัก ข้าไม่เป็นไร”
แม่นมเยว่แม้ยังไม่คลายห่วง แต่ก็ฝืนยิ้มตอบ
“เช่นนั้นเรารีบไปกันเถิดเจ้าค่ะ”
จ้าวเข่อหรันมองรอยยิ้มฝันนั้นแล้วรู้ดี ว่าความกังวลยังฝังแน่นอยู่
ในใจคนตรงหน้า นางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ย
“วันนี้ให้ฉินเซียงกับฮือเชียงตามข้าไปก็พอ แม่นมเยวกับหลงเอ๋อร์อยู่
เฝ้าชนฮุยหยวนเถิด”
“ไม่ได้เจ้าค่ะ!” แม่นมเยว่รีบค้าน
“บ่าวจะไปกับคุณหนูด้วย บ่าววางใจไม่ลง”
หลงเอ๋อร์เองก็รีบสมทบ
“ใช่เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวสัญญาจะไม่พูดมาก ขอเพียงให้ตามไปด้วย” จ้าวเข่อหรันย่อมรู้ว่าทั้งสองหวังเพียงยืนข้างนาง ต่อให้ช่วยอะไรไม่
ได้ ก็ยังอยากเป็นกําลังใจ ทว่านางมีแผนของตน นางไม่มีวันตกหลุมพราง แน่ หากพาพวกเขาไปมากเกิน อาจกลายเป็นจุดอ่อนเสียเอง นางจึงยิ้ม
ปลอบ
“ข้าเป็นถึง จวิ้นจู่ แล้ว ท่านพ่อมิอาจทําอะไรข้าได้ง่าย ๆ อีกทั้งข้า เพียงใปฟังคําอธิบาย อย่าทําราวกับข้ากําลังไปสารภาพผิดเลย
แม่นมเยวรีบเอ่ยห้าม
“อย่าเอ่ยค้าอัปมงคลเช่นนั้นอีกนะเจ้าคะ!”
จ้าวเข่อหรันหัวเราะเบา ๆ ก่อนยอมตาม ๆ
“เอาละ เอาละ ข้าไม่พูดแล้ว พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่เถิด เมื่อวานฉันเชี ยงกับ อเชียงอยู่กับข้า หากมีสิ่งใดผิดพลาด พวกนางย่อมเป็นพยานได้” ครั้นเห็นว่านางมีเหตุผล แม่นมเยว่จึงจ๋าต้
