กรงว่าจะดูไม่เหมาะสม
ฉันเชียงเหอยังคงรู้สึกไม่สบายใจ
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่จําเป็นต้องรีบปานนี้ วันนี้จะออกเดินทางก็เร่งเกิน
ไป ไม่สู้พรุ่งนี้ค่อยไปดีหรือไม่ ตอนนี้ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย”
จ้าวเข่อหรันยังคงยืนกราน
“ท่านแม่ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างลูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงออก เดินทางก็พอ การไปกราบพระ สิ่งสําคัญที่สุดคือความจริงใจ หากเลื่อนแล้ว เลื่อนอีก เกรงว่าจะดูเหมือนไม่มีศรัทธา หากทําให้พระโพธิสัตว์ไม่พอ พระทัยขึ้นมา คงไม่ดีนัก”
ฉินเชียงเหอได้ยินเช่นนั้น ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ไม่อาจคัด ค้านต่อไป อย่างไรเสีย เข่อหรันก็เพียงไปไหว้พระ มิใช่ไปก่อเรื่องก่อราว อะไร อีกทั้งช่วงนี้นางต้องวุ่นวายจัดการเรื่องคู่หมั้นของจ้าวเข่อเหริน จน
แทบไม่มีเวลาใส่ใจเย่อหรันเท่าใด หากให้เข่อหรันไปพํานักที่วัดว่านอ้นสัก สองสามวัน ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
หลั่งพิจารณาแล้ว ฉินเชียงเหอจึงพยักหน้า
“เอาเถิด ไปพํานักที่วัดสักสองสามวันก็ดี ครั้งนี้เจ้าควรขอบคุณพระ โพธิสัตว์ให้ดี”
จ้าวเย่อหวั่นก้มศีรษะเล็กน้อย
“ท่านแม่วางใจ ลูกจะกราบขอบคุณพระโพธิสัตว์อย่างจริงใจ และจะ อธิษฐานเผื่อทุกคนในจวนด้วย ขอให้ทุกคนสมปรารถนา”
ฉันเชียงเหอจึงถามต่อ
“แล้วเจ้าจะออกเดินทางเมื่อใด? จะอยู่ที่วัดกี่วัน?”
จ้าวเข่อหรันครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบ
“ลูกตั้งใจจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ และจะพํานักที่วัดราวห้าวัน
ฉันเชียงเหอพยักหน้า
“เช่
