้า ๆ เช่นนี้เลย….เจ้าว่าใหม เพียงเดินเงียบ ๆ ก็อบอุ่นพอ
แล้ว”
คําพูดนั้นทําให้หัวใจนางสั่นไหว ภาพอดีตผุดขึ้น ครั้งยังอยู่จวน จงอี้โหว นางเคยเห็นท่านตากับท่านยายจับมือกันเดินเล่นในสวนเงียบ ๆ
ภาพนั้นตรึงอยู่ในใจเด็กสาว วันหนึ่ง…นางก็อยากมีชีวิตเช่นนั้นกับคนที่รัก ความคิดว่า “สามีภรรยาเฒ่า” พลันแล่นเข้ามา ทําให้ใบหน้าร้อนผ่าว นางก้ม หน้า ช่อนแก้มแดงไว้กับเงาผม ฮือถูก หันมามอง เห็นเพียงปลายหูแดง เรื่อ จึงเอ่ยอย่างห่วงใย
*ไม่สบายหรือ?”
“มะ…ไม่”
นางรีบส่ายหน้า แม้จะสงบลงแล้ว แต่สีแดงยังไม่จาง เขาเพียงยิ้ม ไม่ แหย่ต่อ กลัวว่านางจะโกรธแล้วแม้แต่มือก็ไม่ได้จับ ครู่หนึ่ง นางเปลี่ยน เรื่อง
ไม่?”
แล้ว”
แน่?”
“วันนี้ฮ่องเต้ทรงพบข้าแล้ว…ท่านคิดว่า พระองค์ทรงโปรดข้าหรือ
ชือ ชวี่เลิกคิ้ว
“พระองค์โปรดหรือไม่ สําคัญด้วยหรือ ขอเพียงข้าชอบเจ้าก็พอแล้ว”
นางถลึงตาใส่
“บ้าถามท่านจริงจังนะ!”
เยาหัวเราะ ก่อนตอบอย่างจริงใจ
“วางใจเถิด เสด็จพ่อทรงพอพระทัยในตัวเจ้า และทรงยอมรับเจ้า
คํายืนยันนั้นทําให้นางคลายกังวล แต่ไม่นานความสงสัยก็ผุดขึ้นอีก “หรือเป็นเพราะข้าคล้ายใครบางคน? คนที่พระองค์ตรัสถึงคือใครกัน
ชือ ชวี่ถอนหายใจแผ่ว
“เจ้าช่างคิดมาก…เสด็จพ่อโปรดเจ้าก็เพราะตัวเจ้าเอง เพียงแต่…เจ้า
มีกลิ่นอายบางอย่างคล้ายคนผู้นั้น
“ใครหรือ?”
เขายิ้มบาง
“มารดาข้า”
จ้าวเข่อหรันนิ่งไป
“มิใช่หน้าตาหรอก”
เขารีบอธิบาย
“แต่เป็นอ
