น จื่อหยวนที่อยู่ข้าง ๆ รีบ าเติมทันที
ๆ
“โอ้โฮ พี่สะใภ้เล็ก ท่านช่างใจร้ายจริง ๆ เถ้าแก่ทําผิดอันใดหรือ ถึง ต้องประทานน้าชาให้เขาอาบหน้าเช่นนี้
ฮือกูชวี่ปรายตามองเขาอย่างดุ จื่อหยวนจึงหุบปากทันควัน
จ้าวเข่อหรันรีบกล่าวขอโทษ
“เถ้าแก่ผู้ดูแลหอ ข้าไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่ตกใจเกินไป”
จื่อหยวนยิ้มเจ้าเล่ห์
“ตกใจหรือ? หรือพี่สะใภ้รู้จักสตรีที่มากับองค์รัชทายาท? ชื่อเชอเห ริน…ท่านชื่อเข่อหรัน ต่างก็มี เยอ’ เหมือนกัน หรือจะเป็นพี่น้องกันเล่า?”
เขาพูดพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าไม่คาดคิดว่าคําพูด
เล่น ๆ จะกลายเป็นความจริง
“เจ้าค่ะ”
จ้าวเข่อหรันตอบเรียบ ๆ
“นางคือน้องสาวแท้ ๆ ของข้า”
“พรวด!”
คราวนี้เป็นจื่อหยวนที่พ่นชาใส่เถ้าแก่ผู้เคราะห์ร้ายคนเดิม เดิมทีน้ํา ชาจะกระเด็นใส่จ้าวเข่อหรัน แต่ชื่อ ชวี่ไวกว่า เขาดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน นางจึงรอดพ้นเคราะห์ไป เถ้าแก่ผู้ดูแลหอ ยังคงหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดใบหน้า อย่างสงบ หากในใจ ร้องแทบขาดใจ วันนี้มันวันอัปมงคลอันใดกัน เหตุใด ผู้บาดเจ็บจึงเป้นเขาทุกครา! จื่อหยวนไม่สนใจความทุกข์ของเถ้าแก่ รีบถาม
ต่อ
“จริงหรือ พี่สะใภ้เล็ก? นั่นคือน้องสาวของท่านจริง ๆ หรือ?”
จ้าวเข่อหรันพยักหน้า
ใช่เจ้าค่ะ เพียงแต่ไม่คาดคิดว่านางจะไปพัวพันกับองค์รัชทายาท ไม่
รู้คิดคํานวณสิ่งใดไว้กันแน่”
หรือ?”
จื่อหยวนขมวดคิ้ว
“ฟังจากน้ําเสียง ดูเหมือนท่านจะไม่โปรดน้องสาวผู้นี้นัก
จ้าว
