จ้าวเข่อหรันพา อเชียง กับหลงเอ๋อ ออกจากเรือนเจียอวี่เก๋อ ขณะ ก้าวพ้นประตู นางเหลือบตามองชื่อเซียงเพียงแวบเดียวโดยไม่ให้ผู้ใดสังเกต เห็น ชื่อเชียงมิได้เอ่ยวาจา เพียงพยักหน้าเบา ๆ ทว่าแค่ท่าทางนั้นก็เพียง พอแล้ว
ในเรือนเจียอวี่เก๋อ….ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่นอน และชีอเชียงกี้ มองออกแล้ว แต่หลงเอ๋อร์ยังอยู่ข้างกาย เรื่องบางเรื่องมิอาจเปิดเผยต่อ หน้านางได้ มิใช่เพราะไม่ไว้ใจ หากเพราะเด็กสาวยังอ่อนประสบการณ์ โลก ใบนี้มิได้เมตตาอย่างที่คิด หากเผลอแสดงพิรุธเพียงนิดเดียว อาจกลายเป็น ดาบคมที่ย้อนเชือดคอตนเอง ไม่นานทั้งสามก็กลับถึงชุนฮุยหยวน ยังไม่ทัน ก้าวเข้าประตู แม่นมเยว่ก็รีบถามขั้น
“คุณหนู หลิวอี้เหนียงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? นางกําลังบํารุงครรภ์ อยู่ใช่หรือไม่ ร่างกายแข็งแรงดีหรือเปล่า?”
จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง พลางก้าวเข้าห้อง
“ร่างกายนางดูไม่เลว หากไม่รู้มาก่อน คงไม่คิดด้วยซ้ําว่านางตั้งครรภ์
ได้สองเดือนกว่าแล้ว”
แม่นมเยว่หัวเราะเบา ๆ
“ก็เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ เพิ่งสองเดือน ยังไม่เห็นท้องเป็นธรรมดา”
จ้าวเข่อหรันไม่ต่อความ หากเปลี่ยนเรื่องทันที
“แม่นมเยว่ ข้าหิวแล้ว ไปทําของว่างให้ข้าหน่อยได้หรือไม่? จู่ ๆ ก็ อยากกินชุปใบบัวเมล็ดบัวที่ท่านเคยทําเหลือเกิน”
แม่นมเยว่มองนางอย่างเอ็นดู
“ได้สิเจ้าคะคุณหนู บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้ พอดีฤดูร้อนที่ผ่านมา บ่าวเก็บ ใบบัว ดอกบัว และเมล็ดบัวไว้มากมาย บดเป็นผงเรีย
