บร้อย แม้แต่นํ้าค้าง บนใบบัวก็ยังเก็บไว้
“ดีเลยเจ้าค่ะ”
จ้าวเบ่อหรันพยักหน้า
“หลงเอ๋อ ไปช่วยด้วยเถิด จะได้เรียนรู้ไว้ วันหน้าหากข้าอยากกิน จะ ใต้ทําเป็น”
หลงเอ๋อร์ตาเป็นประกาย รีบตามแม่นมเยว่ออกไป เมื่อประตูห้อง
ปีดลง เหลือเพียงจ้าวเข่อหรันกับชื่อเชียง รอยยิ้มบนใบหน้าของ จ้าวเย่อหรันก็เลือนหายไปทันที สีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเย็นเฉียบ
“ว่าอย่างไร หลิว เหนียงมีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่?”
ชือเชียงค้านับ
“เรียนคุณหนู อย่างที่ท่านคาด ครรภ์นี้…มา ช่างประหลาดนัก”
คิ้วของจ้าวเข่อหร้นขมวดแน่น
“ประหลาดอย่างไร?”
ชือเชียงครุ่นคิดก่อนตอบ
“นางตั้งครรภ์จริง แต่ในห้องกลับจุดเครื่องหอมเข้มข้นผิดปกติ คน ท้องทั่วไปมักระวังกลิ่นควัน กลัวกระทบครรภ์ แต่เครื่องหอมของนางมีส่วน ผสมของสมุนไพรบําารุงครรภ์ชนิดหนึ่ง ทว่า…มิใช่สํารับยาธรรมดา”
“ยาบ้ารุงครรภ์?”
จ้าวเข่อหรันหรี่ตา
“นางท้อง จะใช้ยาบําารุงก็เป็นเรื่องปกติ ไฉนต้องปิดบัง? แล้วที่ว่าไม่ ธรรมดา หมายความว่าอย่างไร?”
ชือเชียงตอบอย่างระมัดระวัง
“เป็นสํารับ ฤทธิ์รุนแรงมาก หากใช้ มักต้องใช้ควบคู่กับอีกชนิด หนิ่ง บ่าวยังไม่แน่ใจ ต้องตรวจสอบให้ละเอียดก่อนเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อหรันพยักหน้า
“ต้องใช้เวลานานหรือไม่?”
“ฉันเชียงกําาลังสืบเรื่องของหลิว เหนียง บ่าวจะหาทางตรวจส่วน ผสมของเครื่องหอมเพิ่มเติม ไม่นานนักเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อหวั่นถอนหายใจเบา ๆ
“รีบเถิด ข้าไม่รู้เหตุใด แต่ในใ
