จข้ากลับรู้สึกไม่สบายเลย”
ชือเชียงสั่งเลเล็กน้อยก่อนเอ่ย
“คุณหนู บ่าวอยากตรวจชีพจรอี๋เหนียงกับคนอื่นสักคน หากฮูหยิน ให้พวกนางกินยาคุมกําเนิดเป็นประจํา ร่างกายย่อมต้องมีอาการคล้ายกัน บ่าวจะได้เทียบเคียงได้”
หรอไม่?”
จ้าวเข่อหรันมองนางอย่างชื่นชม
“เจ้าคิดจะตรวจว่าหลิว เหนียง ว่ามีตัวยานั้นตกค้างในกายด้วยใช
อเชียงพยักหน้า
“ใช่เจ้าค่ะ หากรู้ว่าฮูหยินใช้ตํารับใด จึงจะวินิจฉัยได้ถูกต้อง”
“ดี ข้าจะจัดการให้”
ค่ําาวันนั้น จ้าวชงเรียกทุกคนมาร่วมรับประทานอาหาร แม้ไม่ใช่วันสิบ ห้า แต่ทุกคนรู้ดีว่าเหตุใดจึงต้องมาพร้อมหน้า จ้าวเข่อหรันนั่งอยู่โต๊ะหลัก มองไปรอบ ๆ มารดาของนางสีหน้าไม่พอใจชัดเจน จ้าวเย่อเหรินก็ไม่ต่าง กัน ชุน เหนียงกับเฟิงเอ๋อร์ยังคงสงบนิ่งดังเดิม
โต๊ะด้านข้าง จางอีเหนียง หลี่อี๋เหนียง และบุตรสาวของพวกนางนั่ง เรียงราย สีหน้าทุกคน แม้ยิ้มอยู่ แต่ลึกลงไปกลับแฝงความริษยา ไม่นาน จ้าวชงก็พาหลิว เหนียงเข้ามา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม
“วันนี้เรียกทุกคนมา เพราะมีข่าวดี”
เขากล่าวเสียงดัง
“หลิงหลิงตั้งครรภ์ สองเดือนกว่าแล้ว!”
เสียงแสดงความยินดีดังระงม ฉันเชียงเหอ ฮูหยินเอก ลุกขึ้นทํา
ความเคารพ
“ยินดีกับท่านพี่ด้วยเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลนางให้ดีจนกว่าจะคลอดอย่าง
ปลอดภัย”
จ้าว งพอใจนัก
“เชียงเหอ เจ้ายังเป็นภรรยาที่ประเสริฐที่สุด”
คําชมทําให้ดวงตาฉันเชียงเหอวูบไหวชั่วครู่ แต่รอยยิ้มยังคงงด
