การ
องค์หญิงเก้ายิ้มเล็กน้อย ไม่พูดอะไรอีกแล้วเดินตามออกไป
เมื่อมาถึงประตู นางเห็นจินเฟิงมองมาทางนี้ จึงแอบขยิบตาให้เขา
เนื่องจากองค์หญิงเก้าแทบจะพูดออกมาตรง ๆ แล้ว จินเฟิงจึงไม่หลบเลี่ยงอีกต่อไป เขาเดินตรงมาลากองค์หญิงเก้ากลับไปที่ป้อมปราการ “หากมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถิด ขยิบตาทำไมกัน จะอวดว่าดวงตาของเจ้าโตงั้นหรือ?”
“ดวงตาของเปิ่นกงไม่โตหรอกหรือ?”
องค์หญิงเก้าอารมณ์ดี นางจึงขยิบตาให้จินเฟิงอีกครั้ง
จินเฟิงเดินทางมาจากจินชวนด้วยความโกรธที่อัดอั้นมาตลอดทาง แต่เนื่องจากป้อมปราการกลับไม่มีประตูสักบาน ถึงเขาจะโกรธมากเพียงใดก็ต้องกลั้นเอาไว้
เขากัดฟันถามว่า “เมื่อครู่พวกเจ้าพูดอะไรกัน?”
“รอตกค่ำแล้วจะบอกเจ้า!” องค์หญิงเก้ากลับทำตัวลึกลับ
“เฉินเหวินเอ๋อร์ เจ้าเอาจริงหรือ?” จินเฟิงถูมือพลางเตือนว่า “อย่าลืมนะ ตอนนี้คนที่เฝ้าเขตพระราชฐานเป็นคนของข้า ระวังข้าจะแอบเข้าห้องบรรทมของเจ้าตอนกลางคืน!”
“ไม่ต้องแอบเข้าหรอก ตกค่ำแล้วเปิ่นกงจะให้ชิ่นเอ๋อร์ไปรับเจ้า”
องค์หญิงเก้าขยิบตาให้จินเฟิงอีกครั้ง “มีรางวัลด้วยนะ!”
เมื่อพูดจบ นางก็ไม่รอให้จินเฟิงซักถามและบิดตัวอย่างคล่องแคล่วแล่นผ่านข้างกายจินเฟิงออกไป แล้ววิ่งไปอยู่ข้างกายเฉินจี๋
