“ยึดคืนสิบหกโจวเยี่ยนอวิ๋น?!”
องค์หญิงเก้ายังไม่ทันเอ่ยปาก เฉินจี๋ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็กระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้เสียก่อน
ท่านปู่ของเขายกสิบหกโจวเยี่ยนอวิ๋นให้ตงหมาน นั่นคือจุดเริ่มต้นแห่งความอัปยศของต้าคัง
นับแต่นั้นเป็นต้นมา ที่ราบอุดมสมบูรณ์ผืนใหญ่ทางเหนือของแม่น้ำฮวงโหก็กลายเป็นทุ่งขี่ม้าของชาวตงหมาน
หลายปีมานี้ ก็มีแม่ทัพฝ่ายสนับสนุนสงครามหลายคนเสนอให้ไปยึดคืนสิบหกโจวเยี่ยนอวิ๋น รวมถึงน้องชายของเขาจวิ้นอ๋องแม่ทัพแห่งกองทัพเจิ้นเป่ยและฟ่านเหวินเยวียน ต่างก็เสนอให้ยกทัพไปทางเหนือหลายครั้ง
ทั้งหมดถูกเฉินจี๋ปฏิเสธไปแล้ว
เพื่อที่จะกู้คืนสิบหกโจวเยี่ยนอวิ๋น บิดาของเขาได้ส่งกองทัพไปปราบฝ่ายเหนือสองครั้งติดต่อกัน จนทำให้คลังหลวงว่างเปล่าจากนั้นก็สิ้นใจด้วยความเศร้าโศก
ดังนั้นเฉินจี๋จึงสิ้นหวังและยอมจำนนแล้ว
คลังหลวงของต้าคังว่างเปล่า หากการปราบฝ่ายเหนือล้มเหลว ตงหมานจะต้องโกรธแค้นอย่างแน่นอนและจะโจมตีต้าคังอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น
เฉินจี๋ไม่อาจจินตนาการได้ว่าจะจบลงอย่างไร
ดังนั้นเขาจึงยอมแพ้แล้ว ไม่มีความคิดที่จะยึดคืนสิบหกโจวเยี่ยนอวิ๋นอีกต่อไป
แต่ในตอนนี้ จินเฟิงได้กล่าวถึงมัน ทำให้ความหวังของเฉินจี๋ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งในทันที
เขาได้เห็นกับตาตนเองถึงพลังการต่อสู้ของผู้คุ้มกันภัยแล้ว อีกทั้งจินเฟิงยังมีเร่อชี่ฉิว ระเบิดมือ ธนูจ้งหนู่ และอาวุธอื่น ๆ อีกมากมาย
สิ่งที่จวิ้นอ๋องและแม่ทัพฟ่านทำไม่
