พวกเขาลุกฮือก่อเรื่องขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?” ฉินเจิ้นถาม
“ภายในพระราชวังมีผู้คุ้มกันภัยและทหารชุดเกราะแดง บนท้องฟ้ายังมีเร่อชี่ฉิว พวกขององค์รัชทายาทยังคิดจะบุกเข้ามาอีกหรือ?” องค์หญิงเก้าชำเลืองมองเหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊แล้วเอ่ยเสียงเย็น “ส่วนภายนอกเขตพระราชฐาน ปล่อยให้พวกเขาก่อเรื่องตามใจ แต่ข้าเกรงว่าพวกเขาจะไม่กล้า!”
พวกขององค์รัชทายาทที่กล่าวถึงนั้น หมายถึงพวกนักฆ่าและนักเลงที่ขุนนางผู้มีอำนาจแอบเลี้ยงดูไว้
เพียงแค่รักษาเขตพระราชฐานไว้ได้ ไม่ว่าพวกเขาจะก่อเรื่องอย่างไรก็ไม่ส่งผลต่อสถานการณ์โดยรวม กลับจะเป็นการเปิดเผยตัวตนของพวกเขาเอง
เมื่อสงครามทางฝั่งเหนือสิ้นสุดลง สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่นั้นเป็นอะไรไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง
เฉินจี๋เห็นฉินเจิ้นยังลังเลอยู่ จึงเอ่ยปากกล่าว “ฟังคำสั่งของอู๋หยางเถิด! รีบไปเสียเถิด!”
ฝ่าบาททรงมีรับสั่งด้วยพระองค์เอง ฉินเจิ้นจึงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาวิ่งลงจากหอคอยพลางเรียกผู้ช่วยมา สั่งให้ไปส่งคำสั่งถึงจั่วเซียวเว่ยและหน่วยข่าวกรอง
[1] จั่วเซียวเว่ย (左骁卫) คือ หนึ่งในหน่วยบังคับบัญชาทหารรักษาพระองค์
