“ต้าจ้วง เจ้าฟังข้าให้ดี เมื่อถึงเวลาเจ้าจงนำคนไปทางทิศเหนือ…”
จางเหลียงยืนอยู่ในกระเช้า หลังจากประชุมวางแผนการรบอย่างสั้น ๆ กับต้าจ้วงและหัวหน้ากองร้อยอีกหลายคนแล้ว ก็สั่งให้เฮยจื่อควบคุมเร่อชี่ฉิวขึ้นสู่ท้องฟ้า
ธนูจ้งหนู่หลายตัวที่พวกตงหมานยึดมาจากกองทัพต้าคังที่พ่ายแพ้ ถูกต้าจ้วงและพวกทำลายไปแล้ว ดังนั้นเมื่อเร่อชี่ฉิวบินขึ้นไปสูงกว่าร้อยเมตร จางเหลียงก็สั่งให้เฮยจื่อหยุดการลอยขึ้นสูงต่อไป
จางเหลียงสั่งให้คนใช้เชือกผูกเหยียลวี่ซู่และธงแม่ทัพของตงหมานแขวนไว้ที่ระดับความสูง 23 เมตรเหนือพื้นดิน แล้วหาม้าศึกมาหลายตัวเพื่อลากเร่อชี่ฉิว
ด้วยวิธีนี้ ทหารตงหมานบนพื้นดินทั้งหมดจึงสามารถมองเห็นเหยียลวี่ซู่และธงแม่ทัพได้อย่างชัดเจน
จางเหลียงยืนอยู่ในกระเช้าแขวน มองเห็นทั้งค่ายตงหมานอยู่ในสายตา
เขาใช้กล้องส่องทางไกลสำรวจจุดสำคัญหลายแห่ง แล้วสั่งให้มือชูธงส่งสัญญาณอย่างเด็ดขาด
บนพื้นดิน แม้ต้าจ้วงยังรู้สึกว่าความคิดของจางเหลียงเสี่ยงเกินไป แต่เมื่อได้รับคำสั่งเขาก็ไม่พูดอะไรอีก รีบแบ่งทหารม้าชุดดำสามร้อยนายออกเป็นสองกลุ่มทันที
กลุ่มหนึ่งคอยรับคำสั่ง ส่วนต้าจ้วงนำอีกกลุ่มหนึ่งควบม้าไปทางเหนือ
ผู้คุ้มกันภัยที่เหลือไม่มีม้าก็แบ่งเป็นสองกลุ่มเช่นกัน กลุ่มหนึ่งคอยรับคำสั่ง อีกกลุ่มวิ่งมุ่งหน้าไปทางเหนือเช่นเดียวกับต้าจ้วงและพวก
รอจนต้าจ้วงและพวกเขาจากไปแล้ว จางเหลียงก็นำผู้คุ้มกันภัยอีกครึ่งหนึ่ง
