เฟิงกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่คิดว่าจางเหลียงจะชนะได้จริง ๆ
องค์หญิงเก้าตื่นเต้นยิ่งกว่าจินเฟิง นางทุบกำแพงเมืองอย่างแรงหนึ่งที แล้วหันไปตะโกนว่า “ฉินเจิ้น! เร็วเข้า เจ้าจงนำกองทหารประจำการรักษาพระองค์และจั่วเซียวเว่ย*[1]ข้ามแม่น้ำไปช่วยสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนควบคุมเชลยศึก!”
เมื่อจินเฟิงได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกตัวในทันที
การที่จางเหลียงให้ชาวตงหมานยอมจำนน มีส่วนของการเอาเปรียบมากเกินไป
หากไม่มีผู้ใดไปมัดและควบคุมเชลยศึกเสียที ชาวตงหมานย่อมจะรู้สึกตัวในไม่ช้า
เมื่อถึงเวลานั้น หากเกิดการก่อกบฏขึ้นมา ก็จะเป็นเรื่องยุ่งยากแน่
ดังนั้นจำเป็นต้องส่งคนไปรับตัวเชลยศึกโดยเร็วที่สุด
ส่วนรอบ ๆ เมืองหลวง นอกจากทหารรักษาพระองค์ในเมืองแล้ว มีเพียงหกเหล่าทัพบูรพาขององค์รัชทายาทและจั่วเซียวเว่ยนอกเมืองเท่านั้น
แม้ว่าก่อนหน้านี้หกเหล่าทัพบูรพาจะนำโดยฉินจง แต่ตอนนี้ฉินจงสิ้นชีวิตแล้วและฉินเจิ้นก็ไม่มีเวลาจัดการจึงไม่สามารถสั่งการได้
กลุ่มที่สามารถสั่งการได้มีเพียงทหารรักษาพระองค์และจั่วเซียวเว่ยเท่านั้น
ฉินเจิ้นหันไปมองฮ่องเต้เห็นเฉินจี๋พยักหน้า จึงหันไปถามองค์หญิงเก้า “องค์หญิงจะนำทหารรักษาพระองค์ข้ามแม่น้ำไปเท่าใดพ่ะย่ะค่ะ?”
“ยังต้องถามอีกหรือ? นำไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้!” องค์หญิงเก้าตอบ
“ในเวลานี้ ภายในเมืองอาจยังมีพวกขององค์รัชทายาทที่เหลืออยู่ หากกระหม่อมนำทหารรักษาพระองค์ไปด้วย แล้ว
