รีบรับคำทันที
“จริงสิ สายลับกลับมาแล้วหรือไม่?” เหยียลวี่ซู่ถาม
“กลับมาแล้ว!”
ทหารองครักษ์พึ่งรายงานจบ ผู้ใต้บังคับบัญชาก็พยุงทหารสอดแนมนายหนึ่งซึ่งมีลูกธนูปักคาอยู่ที่ต้นขาและบ่าเข้ามา
“เจ้าพบเห็นสิ่งใดมาหรือ สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนถึงกับหมายไล่ฆ่าเจ้าถึงเพียงนี้?” เหยียลวี่ซู่ซักถาม
“เรียนต้าหวัง ข้าให้คนล่อลวงทหารลาดตระเวนของศัตรูออกไป แล้วลอบเข้าไปดูใกล้ ๆ บริเวณป่ากก พบว่าพวกมันใช้เชือกผูกโยงต้นกกให้ไหวเอน จริง ๆ แล้วข้างในมีคนอยู่ไม่มากนัก”
หัวหน้าหน่วยสอดแนมกล่าวรายงาน “ฝุ่นควันบนถนนใหญ่ที่แลดูราวกับปกคลุมท้องฟ้า แท้จริงแล้วพวกมันใช้ม้าศึก ลากกิ่งไม้วิ่งไปมาสร้างขึ้นต่างหาก พวกมันทั้งหมดรวมกันแล้วไม่น่าจะเกินสามพันคน!”
“ข้ายังแปลกใจอยู่เลย สำนักคุ้มภัยธรรมดาจะมีกำลังคนมากมายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ที่แท้ก็แค่เสแสร้งสร้างภาพ!”
เหยียลวี่ซู่แสดงสีหน้าเข้าใจในทันที “น่าแปลกนักที่พวกเขาต้องไล่ล่าเจ้าไกลถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็เพราะเจ้าได้ค้นพบความลับของพวกเขานี่เอง!”
เมื่อกล่าวจบเขาก็หันไปมองหัวหน้าหน่วยสอดแนม “ผู้คนของเจ้ากลับมากี่คนแล้ว?”
