้าและฮ่องเต้ก็มาถึงก่อนแล้ว
องค์หญิงเก้าทรงถือกล้องส่องทางไกล กำลังสาธิตวิธีใช้ให้แก่ฮ่องเต้
“กล้องส่องทางไกลนี้ช่างวิเศษนัก แม้จะอยู่ไกลเช่นนี้ ข้ายังมองเห็นธงของพวกตงหมานได้อย่างชัดเจน!”
ฮ่องเต้เฉินจี๋โปรดปรานการสะสมสมบัติล้ำค่าอยู่แล้ว จึงทรงหลงใหลกล้องส่องทางไกลยิ่งนัก
“กล้องส่องทางไกลนี้เป็นอันที่ดีที่สุดที่ท่านอาจารย์ทำขึ้น ขอมอบให้เสด็จพ่อ”
เมื่อวานองค์หญิงเก้าตำหนิเฉินจี๋ไปไม่น้อย วันนี้คงต้องทำให้ความสัมพันธ์ของพ่อลูกดีขึ้น
“นี่คงมิใช่ของหมั้นหมายหรอกนะ?” เฉินจี๋ถามพลางหรี่ตามอง
“เสด็จพ่อพูดอะไร?” องค์หญิงเก้าหน้าแดงก่ำ “หากไม่ต้องการก็ปล่อยไปเถิด”
“ผู้ใดบอกว่าข้าไม่ต้องการ” เฉินจี๋พึมพำ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องของพวกเจ้า รอพวกตงหมานโดนขับไล่ไปให้หมด ให้ไอ้หนุ่มนั่นรีบกลับไปหย่าภรรยารออภิเษกได้เลย!”
องค์หญิงเก้าที่แต่เดิมรู้สึกดีใจ เมื่อได้ยินเช่นนั้นจากเฉินจี๋ สีหน้าของนางก็หม่นลงโดยไม่รู้ตัว
นางเข้าใจนิสัยของจินเฟิงเป็นอย่างดี เขาไม่มีทางทำเรื่องหย่าภรรยาได้อย่างแน่นอน
ตลอดมา ทั้งสองคนต่างหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้
เฉินจี๋ที่เป็นฮ่องเต้มาหลายปี ย่อมมีทักษะพื้นฐานในการสังเกตสีหน้าท่าทาง
เมื่อเห็นสีหน้าขององค์หญิงเก้า เขาจึงขมวดคิ้วถามว่า “ไอ้หนุ่มคนนี้คงไม่ได้คิดจะให้เจ้าเป็นอนุภรรยาหรอกนะ? บอกให้เขาเลิกคิดเรื่องนี้เสียแต่เนิ่น ๆ เถิด!”
องค์หญิงเก้าไม่รู้จะอธิบายอย่
