ในคืนนั้น เรือประมงขนาดเล็กสองลำอาศัยความมืดเป็นเกราะกำบัง ล่องข้ามแม่น้ำฮวงโหไปอย่างเงียบเชียบ
เวลาเดียวกันนั้น จางเหลียงพร้อมด้วยผู้คุ้มกันภัยเกือบ 2,000 นายก็ออกจากสุสานร้าง มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเลียบฝั่งใต้ของแม่น้ำฮวงโห
หลังจากเดินทางไปทางทิศตะวันตกได้หลายลี้ กองทัพก็หยุดพัก ณ บริเวณคุ้งน้ำแห่งหนึ่งและได้พบกับทหารหน่วยข่าวกรองตามที่นัดหมายไว้
“แม่ทัพจาง เรือที่ท่านให้เตรียมพร้อมอยู่ที่นี่แล้ว!”
นายทหารหน่วยข่าวกรองกล่าวพลางชี้ไปที่แม่น้ำเบื้องหน้า
บัดนี้จางเหลียงมิใช่เพียงหัวหน้าสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหวี่ยนเท่านั้น หากแต่ยังเป็นรองแม่ทัพแห่งกองทัพเจิ้นเหวี่ยนอีกด้วย
ส่วนจินเฟิงนั้น ปกติมิค่อยยุ่งเกี่ยวกับกิจการ ดังนั้นตำแหน่งรองแม่ทัพของเขากับแม่ทัพใหญ่จึงแทบไม่ต่างกัน
จางเหลียงอาศัยแสงดาวอันริบหรี่มองเห็นเรือประมงลำหนึ่งจอดอยู่บนผิวน้ำ
“กองร้อยที่หนึ่งและสอง คอยระวังหลัง ส่วนที่เหลือขึ้นเรือ!”
จางเหลียงกล่าวเสียงเบา “พวกเจ้าจงระมัดระวัง ดูตามทางให้ดี อย่าได้ตกลงน้ำเชียว”
พวกผู้คุ้มกันภัยเริ่มทยอยกันลงเรือ
ท้องฟ้ามืดมิด พวกผู้คุ้มกันภัยก็มิได้จุดคบไฟ ประกอบกับต้องจูงม้าศึกลงเรือไปด้วย ความเร็วในการลงเรือจึงช้ามาก พวกเขาใช้เวลาจนกระทั่งฟ้าสางจึงนำผู้คุ้มกันภัยขึ้นฝั่งทางทิศเหนือได้ทั้งหมด
“แม่ทัพจาง ห่างออกไปสิบกว่าลี้เป็นที่ตั้งกองทัพใหญ่ของพวกตงหมาน พวกท่านต้องระวังตัวให้มาก!”
