บทที่ 729 จางเหลียงเสนอแผนการ
“เหตุใดจึงไม่ได้?” จินเฟิงถาม
องค์หญิงเก้าก็ไม่ได้โกรธ แต่กลับมองจางเหลียงด้วยความสนใจใคร่รู้
“องค์หญิง ครั้งนี้ชาวตงหมานพากำลังพลมามากมายนัก พวกเขาย่อมเรียกร้องจำนวนมหาศาล ราชสำนักจะหาเงินทองให้พอใจพวกเขาได้หรือ?” จางเหลียงถาม “หากไม่พอ พวกเขาคงไม่ยอมจากไปแน่”
“นั่นก็เป็นปัญหาอยู่”
จินเฟิงหันไปมององค์หญิงเก้า
องค์หญิงเคยตรัสกับจินเฟิงว่าคลังหลวงของต้าคังไม่มีเงินแล้ว
“เรื่องนี้พวกเจ้าไม่ต้องกังวล การรวบรวมเงินไม่ใช่เรื่องยาก”
องค์หญิงเก้าตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เมื่อคืนองค์ชายรัชทายาทเรียกพวกพรรคพวกของเขามาแล้ว เสด็จพ่อทรงทราบหรือไม่ว่ามีผู้ใดบ้าง”
“เช่นนั้นก็ถือว่าข้าไม่ได้ถามแล้วกัน” จินเฟิงนึกขึ้นได้
พวกพ้องขององค์รัชทายาท แม้ไม่ใช่กั๋วกง ก็ล้วนเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก
คนพวกนี้ไม่รู้กอบโกยสมบัติจากราษฎรไปเท่าใด บ้านใหญ่โตมั่งคั่ง อ้วนพีราวกับสุกรทั้งสิ้น
สุ่มจับมาสักคน ทรัพย์สมบัติคงมีมากกว่าจินเฟิงหลายเท่า
ยิ่งเห็นท่าทางขององค์หญิงเก้าแล้ว ยิ่งชัดเจนว่ามิใช่เพียงคนเดียว
