ในเวลานี้ใครเป็นพวกพ้องขององค์รัชทายาท เป็นหน้าที่ขององค์หญิงเก้าและฉินเจิ้นตัดสินทั้งสิ้น
หรือไม่หากอยากรู้ว่าใครเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ก็เพียงแค่ลงมือกับองค์รัชทายาทขี้ขลาดนั้นสองสามทีก็คงยอมคายความจริงออกมาเองแล้ว
“พี่เหลียง เชิญว่าต่อเถิด” จินเฟิงกล่าวพลางทำมือเชื้อเชิญให้จางเหลียงเล่าต่อ
“ได้!”
จางเหลียงพยักหน้ารับคำก่อนเอ่ยปากเล่าต่อ “พวกตงหมานนั้นมีม้าศึก ส่วนพวกเรามีม้าไม่มากพอจะไล่ตาม หากส่งคนไปน้อยเกินไป แม้จะเอาชนะทางเหนือได้ก็นำทรัพย์สินกลับมาไม่ได้มากนัก”
“หากส่งคนไปมากเกินไป เสบียงอาหารก็จะไม่พอ อีกทั้งระยะทางไกลเช่นนั้น คงต้องสูญเสียไปมากโข กว่าจะขนกลับมาถึง แค่เสบียงที่ใช้ระหว่างทางก็เป็นเงินจำนวนมหาศาลแล้ว”
“ประการต่อมา การติดตามพวกมันไปไกลหลายพันลี้ อาจถูกคนของตงหมานพบเข้า หากพวกมันส่งทหารม้าเบาเข้าโจมตีเส้นทางลำเลียงและยึดเสบียงของพวกเรา ปัญหาก็จะยิ่งยุ่งยาก!”
“สุดท้าย ยิ่งรุกไปทางเหนือ ก็ยิ่งใกล้ฐานทัพใหญ่ของตงหมาน หากพวกมันเคลื่อนพลทหารม้าจำนวนมากเข้าปิดล้อม พวกเราก็จะไม่มีเมืองใดเป็นที่มั่น แม้จะนำผู้คุ้มกันภัยทั้งหมดไปด้วย เกรงว่าก็เอาชนะได้ยาก!”
