อะไรขึ้น?” เหยียลวี่ซู่ถาม
“ในขณะนี้ผู้ใต้บังคับบัญชายังไม่ทราบ กำลังสืบหาอยู่!”
“เรื่องนี้ก็ไม่รู้ เรื่องนั้นก็ไม่รู้ จะมีเจ้าไว้ทำไมกัน?”
เหยียลวี่ซู่กล่าวอย่างหงุดหงิด “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะใช้วิธีใด อีกสามวันข้าต้องข้ามแม่น้ำ หากถึงเวลานั้นเจ้าหาเรือมาไม่ได้ ก็ไปเข้าเฝ้าเทพเจ้าได้เลย!”
“รับทราบ!” รองผู้บัญชาการรีบคุกเข่าถอยออกไป
เมื่อถึงประตู เขาก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ในสมัยนั้น ชาวตงหมานยังอยู่ในยุคชนเผ่า ชนชั้นปกครองโหดร้ายยิ่งกว่าราชวงศ์ต้าคังเสียอีก
ชนเผ่าเล็ก ๆ นั้น มิใช่เพียงต้องส่งมอบวัวควายม้าศึกเป็นบรรณาการแก่ชนเผ่าใหญ่ทุกปี หากแต่ยังต้องร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับชนเผ่าใหญ่เหล่านั้นอีกด้วย
หากคิดแข็งข้อ ไม่ยอมสยบ พวกบุรุษในเผ่าจะต้องถูกสังหารสิ้น ชีวิตแลกชีวิต ส่วนสตรี เด็ก วัวควายม้าศึก ล้วนถูกชนเผ่าใหญ่ยึดไปเป็นเสบียงเลี้ยงดูไพร่พล
หวังถิงเป็นชนเผ่าที่ยิ่งใหญ่เหนือชนเผ่าใด กล่าวขานกันว่ามีม้าศึกนับแสนตัว พลทหารหาญกล้าอีกนับหมื่นนับแสน
ในยุคนั้นเฉ่าเหยวียนเป็นดินแดนที่ไร้กฎเกณฑ์ แม้แต่กฎพื้นฐานที่สุด ชีวิตและความตายของผู้คนล้วนขึ้นอยู่กับอำนาจของหัวหน้าเผ่าใหญ่
ภายใต้การปกครองของหวังถิงยังมีเสียนหวังหรือผู้ปกครองฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา กองกำลังในบังคับบัญชาของเสียนหวังแต่ละคนล้วนมีชนเผ่าเล็ก ๆ สาบานตนเป็นเมืองขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก
ผู้ที่นำทัพตงหมานและทหารม้าลงใต้ในครั้งนี้ก็ค
