หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที ดวงตาของจินเฟิงก็สว่างวาบขึ้นมาทันที เขาตบไหล่จางเหลียงพลางหัวเราะ “พี่เหลียง แยบยลจริง ๆ!”
องค์หญิงเก้าและเฉินจี๋กลับงุนงงสงสัย “พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน?”
“พี่เหลียง เล่าแผนของพี่ให้ฝ่าบาทและองค์หญิงฟังที!”
จินเฟิงกล่าวพลางยิ้ม
“ได้!”
จางเหลียงกล่าวพลางเริ่มอธิบายแผนการของตน
“ไม่แปลกใจเลยที่ท่านอาจารย์เอ่ยชมเจ้าอยู่เสมอว่าเป็นอัจฉริยะด้านการศึก ท่านเก่งกาจยิ่งนัก!”
องค์หญิงเก้าสรรเสริญจางเหลียงหลังจากฟังจบ พร้อมกับชูหัวแม่โป้งให้
“องค์หญิงตรัสชมกันเกินไปแล้ว พระคุณนี้ต้องยกให้ท่านอาจารย์ที่สั่งสอนข้ามาดี” จางเหลียงรีบกล่าวอย่างนอบน้อม
องค์หญิงเก้าได้ยินดังนั้น จึงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้จินเฟิง
จินเฟิงกำลังจะพูด แต่ได้ยินเฉินจี๋ขมวดคิ้วกล่าวว่า “วิธีนี้ใช้ได้ก็จริง แต่ว่า… มันน่าขยะแขยงเกินไปหรือไม่ ดูเหมือนจะ…ไม่เหมาะสมนัก!”
จินเฟิงได้ยินดังนั้น โดยสัญชาตญาณก็จะโต้กลับเฉินจี๋ แต่องค์หญิงเก้าเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว
