ห็นปลอกดาบของเป่ยเชียนสวินถูกยกขึ้นอีกครั้ง ก็ตัดสินใจก้มหน้าอย่างว่าง่าย
จินเฟิงเหลือบมองเขาครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเย็น “เฉาตง ข้าสั่งให้เจ้าคุมคนมาดูแลความสงบเรียบร้อยที่หงเต๋อเตี้ยน เจ้ากลับปล่อยให้พวกมันมาแสดงกิริยาต่ำช้าต่อหน้าฝ่าบาทและองค์หญิงเช่นนี้หรือ?
รีบพาคนไปจัดการให้เรียบร้อย! พวกที่มันหาเรื่องก็กระทืบมันให้ตายคาฝ่าเท้า! เกิดเรื่องอันใดขึ้น ฝ่าบาทจะทรงรับไว้เอง!”
“ทราบ!”
ก่อนหน้านี้เฉาตงถูกบรรดาขุนนางเตะไปหลายทีจึงเจ็บใจนัก ครั้นจินเฟิงมาเขาก็เหมือนมีเสาหลักให้ยึดเหนี่ยว
“ตอนนี้พวกเจ้าจงกลับไปยืนที่เดิมเสีย มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ปรานี!”
