ทุกครั้งที่มีการกวาดล้างพวกโจร ชาวบ้านต้องรวบรวมเงินให้ทหารท้องถิ่น เพื่อใช้จ่ายในการกวาดล้างพวกโจร รวมถึงเงินช่วยเหลือทหารท้องถิ่นที่บาดเจ็บระหว่างการกวาดล้างพวกโจร
แต่ทหารท้องถิ่นของต้าคัง ใครกันที่กวาดล้างพวกโจรอย่างจริงจัง?
ทุกครั้งหลังจากเก็บภาษีปราบปราม เสี้ยนเว่ยจะนำทหารท้องถิ่นออกจากเมืองเพียงรอบเดียว เพื่อแสดงให้ชาวบ้านเห็นเท่านั้น
เมื่อเวลาผ่านไป เสี้ยนเว่ยในแต่ละท้องที่ต่างสมคบคิดกับโจรท้องถิ่น ยิ่งปราบโจรท้องถิ่นก็ยิ่งมีมากขึ้น
การเก็บภาษีปราบปรามก็กลายเป็นช่องทางหาผลประโยชน์ชั้นดีของบรรดาขุนนางในจวนว่าการไปเสียแล้ว
ส่วนภาษีฝึกทหารก็คือเงินที่ชาวบ้านต้องจ่ายให้กรมกลาโหมเพื่อเป็นเสบียงเลี้ยงดูทหาร
ภาษีปราบปราม ภาษีฝึกซ้อมทหาร ภาษีฤดูร้อน-ฤดูข้าวเปลือก นับเป็นภูเขาสามลูกใหญ่ที่ทับถมอยู่บนบ่าของประชาชน
ตามมาติด ๆ ก็คือค่าธรรมเนียมรายปีของโจรท้องถิ่นและบรรดาภาษีพิเศษที่ขุนนางแต่ละส่วนราชการตั้งขึ้นมาเอง
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่รู้ว่าการลดหย่อนภาษีเป็นเรื่องที่ดีต่อประชาชน แต่หากเงินในคลังหลวงไม่เพียงพอ จะนำเงินที่ไหนไปปราบโจร? เงินเดือนทหารที่คอยคุ้มกันชายแดนจะเอามาจากที่ใด?”
