จินเฟิงไม่รู้วิธีชงชา แต่ท่าทางขององค์หญิงเก้าที่คล่องแคล่วราวกับสายน้ำไหล ทำให้เขารู้สึกเพลิดเพลินยิ่งนัก
“นี่เป็นมารยาทในวังหลวงที่องค์หญิงทุกพระองค์ต้องเรียนรู้”
องค์หญิงเก้ารินน้ำชาส่งให้จินเฟิง “นี่เป็นชาใหม่ประจำปีนี้จากเซินโจว ท่านอาจารย์ลองชิมดูสิ”
เซินโจวก็คือเมืองซิ่นหยางมณฑลเหอหนานในปัจจุบัน ตั้งอยู่ริมฝั่งใต้ของแม่น้ำฮวงโห มีชื่อเสียงในเรื่องของชาเหมาเจียน ในชีวิตที่แล้วจินเฟิงเองก็เคยดื่มมาบ้าง
แต่ครั้งนี้พอได้ยกถ้วยชาขึ้นมา ก็พบว่ามันแตกต่างออกไป
เรื่องสีสันอะไรนั่นจินเฟิงไม่ได้เชี่ยวชาญ แต่กลิ่นที่โชยมาช่างหอมละมุนยิ่งนัก
“อู่หยาง ชาของเจ้าช่างดีเหลือเกิน ข้าเคยดื่มชาเหมาเจียนมาบ้าง แต่ครั้งนี้หอมที่สุด”
จินเฟิงยกถ้วยชาขึ้นมาใกล้จมูก
“แน่นอนอยู่แล้ว นี่เป็นของดีจากเซินโจวนะ คนทั่วไปไม่มีโอกาสได้ดื่มหรอก”
องค์หญิงเก้ากล่าวพลางยิ้ม
เซินโจวอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก ทุกปีเมื่อชาใหม่ออกมา พวกเขาจะส่งชามายังราชสำนักเพื่อเป็นเครื่องบรรณาการ
ชาที่ส่งมานั้นย่อมต้องเป็นชาชั้นดี เหล่าองค์ชายองค์หญิงและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในท้องพระโรงต่างก็ใฝ่ฝันที่จะได้รับชาชั้นเลิศเหล่านี้
