หลังมื้อค่ำ จินเฟิงก็เข้านอนแต่หัวค่ำ ทว่าพอตกดึกก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงฝีเท้าม้า
ยามค่ำคืนเช่นนี้ยังควบม้าฝ่าความมืด คงมีเรื่องด่วนเป็นแน่
จินเฟิงพลางสวมเสื้อผ้าอาภรณ์ พลางเอ่ยถามไปทางประตู “เหล่าปา เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“ท่านอาจารย์ ไม่ใช่คนของพวกเรา” ผู้คุ้มกันที่ยืนเฝ้าประตูเอ่ยตอบ “ผู้มาเยือนไปหาท่านแม่ทัพฉินแล้ว”
“ท่านแม่ทัพฉินหรือ?”
จินเฟิงได้ยินดังนั้นจึงคลายความกังวลลง
เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์บนท้องฟ้า พบว่าเวลาเพิ่งผ่านไปไม่นาน จึงสวมอาภรณ์ตัวนอกและเดินออกจากกระโจมเพื่อไปปลดทุกข์เบา ก่อนจะกลับมานอนต่อ
แต่ครั้นเมื่อเขาเสร็จธุระแล้วกลับมา กลับพบว่าฉินเจิ้นมีสีหน้าวิตกกังวล ยืนอยู่ด้านนอกกระโจมของเขา
“ท่านอาจารย์จิน เกิดเรื่องแล้ว!”
“เกิดอะไรขึ้น?” จินเฟิงรู้สึกใจหายวาบจึงรีบเอ่ยปากถาม “หรือว่าองค์หญิงเก้าเป็นอะไรไป?”
ในเมื่อฉินเจิ้นวิ่งมาหาเช่นนี้ เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน
เป็นไปได้มากที่สุดว่าต้องเกี่ยวข้องกับองค์หญิงเก้า
“ท่านอาจารย์รู้ได้อย่างไร?” ฉินเจิ้นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
“ข้าเพียงคาดเดา” จินเฟิงเอ่ยถามอย่างร้อนใจ “อู่หยางเป็นอย่างไรบ้าง?”
