ไม่เพียงแต่เรื่องกินเท่านั้น สิ่งที่น่าอับอายยิ่งกว่าก็คือก่อนหน้านี้เขาขอยืมเพียงกระโจมมาเท่านั้น มิได้ขอยืมผ้าห่มมาด้วย จึงต้องนอนบนพื้นดินเย็น ๆ
แม้ว่าตอนนี้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้วแต่ยามค่ำคืนอากาศก็ยังคงหนาวเย็นอยู่ดี
“ท่านแม่ทัพ ท่านว่า…ให้ตายสิ! หรือพวกเราลองไปขอยืมผ้าห่มสักสองสามผืนจากท่านอาจารย์จินเฟิงดีหรือไม่?”
ทหารคนสนิทเห็นว่าแม่ทัพฉินเจิ้นคงจะเสียหน้าจึงเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ
“เคยนอนกลางดินกินกลางทรายมาแล้ว เพียงข้ามคืนจะมีสิ่งใดเอาชีวิตข้าไปได้!”
ฉินเจิ้นเอ่ยอย่างขุ่นเคือง
กล่าวจบยิ่งคิดก็ยิ่งขุ่นเคือง จึงโยนแป้งแผ่นลงกับพื้นแล้วเข้าไปในกระโจม
ผู้คุ้มกันภัยของจินเฟิงก็เห็นเช่นกันว่าฉินเจิ้นกำลังลำบากใจ
ลั่วหลานทำการค้าย่อมรู้จักยืดหยุ่น จึงยิ้มน้อย ๆ แล้วเอ่ยถาม “ท่านอาจารย์ ให้ข้าสั่งให้คนนำอาหารและผ้าห่มไปให้ท่านแม่ทัพฉินดีหรือไม่?”
“ไม่ต้องหรอก หากอยากได้ให้พวกเขามาขอเอง” จินเฟิงส่ายหน้า
แม้เขาจะไม่คิดเย้ยหยันฉินเจิ้นถึงขั้นเอ่ยปากไล่ส่ง แต่ก็ไม่ได้อยากตีสนิทด้วยเช่นกัน
เมื่อจินเฟิงเอ่ย ลั่วหลานก็ไม่อาจโต้เถียง จึงได้แต่ก้มหน้าจัดอาหารให้เขาต่อ
