รดประทานอนุญาต ก็ไม่มีปัญหา” ฉินเจิ้นยิ้มรับ
ในใจของเขานั้นตัดสินใจได้แล้ว เมื่อกลับไปเขาจะกราบทูลฮ่องเต้เพื่อยึดตราอวี๋หลงของจินเฟิงคืนมา
ถึงตอนนั้น จินเฟิงจะเข้าเมืองได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่ คิดจะพบองค์หญิงหรือฝันไปเถอะ!
“ขอบคุณแม่ทัพฉิน” จินเฟิงกล่าวพร้อมกับโค้งคำนับเล็กน้อย
“ไม่ต้องเกรงใจ” ฉินเจิ้นโค้งมือคำนับ “หากไม่มีธุระอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน”
“ท่านแม่ทัพฉินตามสบาย”
“ลาก่อน!”
ฉินเจิ้นหันหลังกลับและจากไป
ไม่นานหลังจากทั้งสามจากไป กลุ่มผู้คุ้มกันภัยก็ขึ้นขี่ม้าและจากไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาจารย์ ข่าวแพร่สะพัดออกไปแล้ว” ลั่วหลานเดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบ
“ดี” จินเฟิงถาม “จริงสิ ลั่วหลาน เจ้ารู้จักร้านค้าตระกูลหลิวที่ถนนจงหลงหรือไม่?”
ที่จริงแล้วจินเฟิงไม่เคยไปเมืองหลวงมาก่อน จึงไม่รู้ว่าร้านค้าของตระกูลหลิวอยู่ที่ใด
“ข้ารู้ ร้านของพวกเราอยู่ห่างจากร้านของตระกูลหลิวเพียงสองถนน” ลั่วหลานถาม “ร้านค้าตระกูลหลิวขายเครื่องประทินโฉม ท่านอาจารย์อยากทำเครื่องประทินโฉมหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวและหว่านเหนียงกำลังศึกษาเรื่องเครื่องหอม นางจึงคิดว่าจินเฟิงคงหมายตาร้านค้าตระกูลหลิวเอาไว้และคิดจะทำการค้าที่เกี่ยวกับเครื่องประทินโฉม
“เปล่า องค์หญิงประทับอยู่ที่เรือนด้านหลังร้านค้าตระกูลหลิว”
จินเฟิงอธิบายสั้น ๆ ก่อนจะเอ่ยถาม “ลั่วหลาน ที่นี่มีโกดังเก็บของอยู่ใกล้ ๆ หรือไม่?”
เมืองหลวงแห่งแคว้นต้าคังนั้นนับ
