หากเป็นเวลาปกติ ม้าศึกเพียงสองสามตัว ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดจินเฟิงก็คงไม่ใส่ใจนัก
ทว่าตอนนี้ต่างไปเสียแล้ว
ชาวตงหมานบุกมาแล้ว
ใครจะรู้ว่าคนที่มาคือสายลับของชาวตงหมานหรือไม่
จินเฟิงส่งสัญญาณให้ต้าหลิว ต้าหลิวรีบโบกมือเรียก “เหลาอู่ หากเป็นสายลับของชาวตงหมาน สังหารได้ทันที!”
“ทราบ!”
ผู้คุ้มกันภัยที่ยืนอยู่หลังเกวียนพยักหน้าตอบตกลง
ใต้ท้องรถม้านั้นซุกซ่อนธนูจ้งหนู่ที่ขึ้นสายเรียบร้อย หากพบศัตรูเพียงแค่ปลดสลักออกก็สามารถยิงได้ทันที
เสียงกีบเท้าม้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ม้าขนสีดำสนิทสามตัวกำลังควบตะบึงมาตามถนนหลวง
เมื่อเห็นพวกจินเฟิง คนบนหลังม้าก็เริ่มผ่อนฝีเท้าลง
“เขามาที่นี่ได้อย่างไร?” ลั่วหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เจ้ารู้จักหรือ?” จินเฟิงถาม
“เขาชื่อฉินเจิ้น เป็นคุณชายใหญ่ตระกูลฉิน ข้าเคยพบเขาสองครั้งที่งานประมูล” ลั่วหลานอธิบาย
“ตระกูลฉินในเมืองหลวงไม่ค่อยมีชื่อเสียงมากนัก แต่ได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาท ใช่แล้ว หัวหน้าองครักษ์ขององค์หญิงเก้า ฉินหมิง ก็คือน้องชายของฉินเจิ้น เขาเป็นบุตรคนที่สาม”
“พี่ใหญ่ของฉินหมิงหรือ?”
