จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าจำได้ว่าฉินหมิงเคยบอกว่า พี่ใหญ่ของเขาเป็นผู้บัญชาการกองพลที่หนึ่งของทหารรักษาพระองค์ชุดเกราะแดง ไม่ใช่ว่าชาวตงหมานต่างบุกมาแล้วหรือ? เหตุใดเขาไม่อยู่ในเมืองหลวงเพื่อเฝ้าวังหลวง เขามาที่นี่ได้อย่างไร?”
“ข้าก็สงสัยเรื่องนี้เช่นกัน” ลั่วหลานส่ายหัว “พวกเขาหยุดลงแล้ว หรือว่ามาหาท่านอาจารย์?”
“พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าข้ามา?”
จินเฟิงยังคงคิดว่าตัวเองมาเมืองหลวงโดยไม่มีใครรู้เห็น
“ท่านอาจารย์ ลั่วหลานสาบานว่าไม่ได้บอกเรื่องของท่านกับใคร!”
ลั่วหลานคิดว่าจินเฟิงกำลังสงสัยนาง จึงรีบยกมือขึ้นสาบาน
“ข้ามิได้กล่าวหาเจ้า” จินเฟิงกล่าวพลางส่ายหน้า
จินเฟิงเชื่อมั่นในตัวลั่วหลานยิ่งนัก
หากนางคิดทรยศจริง คงไม่ทำเรื่องให้เห็นได้ชัดเช่นนี้
ขณะเดียวกันนั้นเอง ฉินเจิ้นก็กระโดดลงจากหลังม้านำพาลูกน้องสองคนเดินเข้ามาใกล้
“ท่านใดคือท่านอาจารย์จินแห่งจินชวน?”
“ข้าคือจินเฟิง ยินดีที่ได้พบท่านแม่ทัพฉิน!”
จินเฟิงยกมือคารวะแม่ทัพฉินตามแบบอย่างบัณฑิต
เมื่ออีกฝ่ายตามหาเขาถึงที่นี่ แถมยังระบุตัวชัดเจนว่าต้องการพบเขา หากยังหลบเลี่ยงอีกก็เท่ากับเป็นการยอมแพ้
“เจ้ารู้จักข้าหรือ?”
