ฉินเจิ้นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเห็นลั่วหลานที่ยืนอยู่ด้านข้าง จึงร้องออกมา “อ่อ ที่แท้แม่นางลั่วหลานก็อยู่ที่นี่ เห็นทีข้าคงไม่ต้องแปลกใจแล้ว”
“ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพฉินเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ มีธุระอะไรหรือ?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“แม่นางลั่วหลานก็อยู่ที่นี่ เชื่อว่าท่านคงจะทราบเรื่องแล้วว่าชาวตงหมานบุกรุกมายังต้าคัง!”
ฉินเจิ้นรีบล้วงเอาตราออกมาจากอกเสื้อ “ข้าได้รับคำบัญชาจากฝ่าบาทให้มาเชิญท่านอาจารย์จินเข้าเฝ้าที่เมืองหลวง เพื่อปรึกษาหารือแผนการรับมือศัตรู!”
จินเฟิงได้ยินดังนั้นดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย
เมื่อได้พบเจอฉินเจิ้น เขาก็พอจะคาดเดาได้ว่าฮ่องเต้รู้ที่อยู่ของเขาแล้ว
แต่ไม่คาดคิดเลยว่าฮ่องเต้จะทรงเรียกข้าเข้าวังโดยตรง
ตลอดมาจินเฟิงไม่เต็มใจมาเมืองหลวง เพราะเขาไม่ต้องการพบฮ่องเต้
ในยุคสังคมศักดินา ฮ่องเต้คือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ว่าเจ้าจะเป็นขุนนางใด เมื่อพบฮ่องเต้ก็ต้องคำนับ
นี่คือสิ่งที่จินเฟิงไม่สามารถยอมรับได้
