ครั้งนั้นคฤหาสน์ของนายท่านของนางถูกริบทรัพย์ เป่ยเชียนสวินเคยปล้นสะดมอยู่แถบชานเมืองหลวงอยู่พักหนึ่ง จึงคุ้นเคยกับพื้นที่แถบนี้เป็นอย่างดี
“อีกไม่เกินร้อยลี้ก็ถึงแล้ว”
เป่ยเชียนสวินเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หลังปีใหม่ นางร้องขอให้จินเฟิงไปยังเจียงหนานเพื่อทำตามสัญญาเพื่อช่วยนางปราบโจรท้องถิ่นกลุ่มนั้น
ตอนนั้นจินเฟิงเร่งรีบไปเมืองซื่อชวน จึงบอกให้นางรออีกไม่กี่วัน รอเขาตรวจสอบงานชลประทานตูเจียงเยี่ยนเสร็จสิ้นเขาจะลงเรือจากแม่น้ำจินหม่า ล่องไปยังเจียงหนานเพื่อช่วยนางล้างแค้น
แต่เรื่องราวกลับวุ่นวายขึ้นอีกครั้งเพราะเรื่องขององค์หญิงเก้า จินเฟิงจึงตัดสินใจกลับไปยังเมืองหลวง
เรื่องนี้ทำให้เป่ยเชียนสวินโกรธยิ่งนัก นางไม่ยอมพูดกับจินเฟิงหลายวัน
แต่นางก็ไม่ได้ขุ่นเคืองจนจากไปในทันที
หลายเดือนที่อยู่ซีเหอวาน นางหลงรักหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้เสียแล้ว
จินเฟิงไม่เคยปฏิบัติต่อนางราวบ่าวไพร่หรือองครักษ์ แต่กลับเห็นนางเป็นสหายคนสนิท
ที่ซีเหอวานไม่มีกฎเกณฑ์อย่างตระกูลใหญ่ พวกเขาทั้งหมดล้วนแต่เป็นกันเองและจริงใจ ทำให้เป่ยเชียนสวินรู้สึกผ่อนคลาย
