พี่ชายคนโตก็เปรียบเสมือนบิดา ฉินหมิงถูกพี่ใหญ่ของเขาทำโทษมาตั้งแต่เด็ก เห็นฉินเจิ้นทีไรเขายังหวาดกลัวมากกว่าเห็นหน้าท่านพ่อเสียอีก
ได้ยินฉินเจิ้นเอ่ยห้าม พวกเขาก็เผลอคิดจะหยุดมือ ทว่าพอคิดถึงคำสั่งขององค์หญิงเก้า พวกเขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นเสีย
“หัวหน้าฉิน หยุดเถิด!”
ไม่นานองค์หญิงเก้าก็ตามมาถึง นางจำใจต้องออกคำสั่ง
ในเมื่อชิ่นเอ๋อร์ถูกจับไปแล้ว ฉินหมิงจะลงมือต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด
องค์หญิงเก้าเอ่ยปาก ฉินหมิงจึงยอมพาองครักษ์หยุดมือ
“กล้าขัดคำสั่งข้างั้นหรือ!”
ว่าแล้วฉินเจิ้นก็ยันเท้าเตะฉินหมิงจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะยึดดาบที่เอวไป
ส่วนองครักษ์คนอื่น ๆ ก็ถูกทหารชุดเกราะแดงปราบจนล้มไม่เป็นท่า ทั้งยังถูกยึดอาวุธไปในคราเดียวกัน
องค์หญิงเก้าถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะตรงเข้าไปพยุงจูเอ๋อร์ขึ้นมาพลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่?”
“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ องค์หญิงรีบไปดูอาการชิ่นเอ๋อร์เถิด!”
จูเอ๋อร์หยัดกายขึ้นโดยใช้กำแพงช่วยพยุง
แม้เลี่ยวอิ้นจะลงมือไป แต่ก็มิได้คิดปลิดชีพนาง มิเช่นนั้นจูเอ๋อร์คงสิ้นใจตั้งแต่โดนหมัดซัดเข้าที่ท้องน้อย
