เลี่ยวอิ้นเตะนางด้วยความโมโห จูเอ๋อร์กุมท้องไว้ แม้แต่จะยืนยังทำไม่ได้
“ต้าเฉิง! ไม่ต้องออมมือ!”
เลี่ยวอิ้นหันกลับมาสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาอีกครั้ง แล้วจึงเตรียมตัวออกไปตามหาชิ่นเอ๋อร์ แต่กลับเห็นบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งเหาะเข้ามาจากด้านนอก
ในมือยังหิ้วร่างของผู้ใดผู้หนึ่งมาด้วย
ไม่ใช่ชิ่นเอ๋อร์แล้วจะเป็นผู้ใดเล่า?
ในยามปกติ ชิ่นเอ๋อร์เป็นองครักษ์หญิงผู้น่าเกรงขาม แต่บัดนี้กลับถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ แม้แต่ในปากก็ยังถูกยัดเศษผ้าเอาไว้ มองดูแล้วช่างน่าเวทนายิ่งนัก
“ฉินเจิ้น?” เลี่ยวอิ้นเอ่ยถาม “เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
“พี่ใหญ่?” ฉินหมิงกำลังขัดขวางทหารชุดเกราะแดงอยู่ถึงกับนิ่งงันไป
ผู้มาเยือนหาใช่ใครอื่นไม่ บุรุษผู้นั้นคือพี่ใหญ่ฉินเจิ้นของฉินหมิงนั่นเอง
“หากข้าไม่มา ไอ้เด็กคนนี้ก็คงหนีไปแล้วสิ”
ฉินเจิ้นโยนชิ่นเอ๋อร์ลงกับพื้น และหันไปตะโกนใส่ฉินหมิงว่า “กล้าลงมือกับทหารชุดเกราะแดงอย่างนั้นหรือ? เจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรืออย่างไร หาผ้าแพรขาวผูกคอตายเสียยังจะดีกว่า อย่าบอกนะว่ายังคิดจะลากทุกคนในครอบครัวไปตายด้วย! หยุดการกระทำของเจ้าเดี๋ยวนี้!”
