ฉินเจิ้น ในฐานะคนสนิทของฮ่องเต้ย่อมรู้เรื่องราวต่าง ๆ มากกว่าชาวบ้านทั่วไป
ถึงแม้ในใจจะไม่ยอมรับ แต่ก็จำต้องยอมรับว่า “ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ ท่านอาจารย์จินองอาจ กล้าหาญ ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคือบุคคลที่เหมาะสมที่สุดในการต่อกรกับตงหมาน!”
“เช่นนั้นแล้วเจ้ายังขัดขวางข้าอีกทำไม?”
องค์หญิงเก้าตรัสว่า “พวกคนเถื่อนมาถึงจ่านโจวแล้ว ท่านอาจารย์จินยังอยู่ชวนสู่ หากไม่แจ้งเขาตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว!”
“กระหม่อมเห็นด้วยกับที่องค์หญิงตรัส” ฉินเจิ้นหยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะส่ายหน้า “ทว่าเรื่องนี้มิใช่หน้าที่ที่ทหารชุดเกราะแดงอย่างพวกกระหม่อมต้องรับผิดชอบ ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้พวกกระหม่อมเฝ้าองค์หญิง ดังนั้นพวกกระหม่อมทำตามรับสั่งของฝ่าบาทก็เพียงพอแล้ว”
“พวกเจ้าช่างเป็นพวกหัวแข็งนัก!”
องค์หญิงเก้าได้ยินเช่นนั้นก็ทรงขบฟันด้วยความขุ่นเคือง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
นี่เป็นเหตุผลที่ฝ่าบาททรงเชื่อใจฉินเจิ้นและทหารชุดเกราะแดงเช่นนี้
ไม่ว่าฝ่าบาทจะทรงตัดสินพระใจอย่างไร พวกเขาก็จักเทิดทูนเหนือหัวโดยไร้ข้อกังขา
หากมองในมุมมองของผู้ที่ไม่ได้เกี่ยวข้อง คงเห็นเป็นการกระทำอันโง่เขลา
