เว่ยต้าถงมิได้เอ่ยถามสิ่งใด เพียงแต่รับรู้ได้ว่าจินเฟิงนั้นร้อนใจนัก จึงเดินไปยังโต๊ะทรายจำลองก่อนจะเริ่มอธิบายความคืบหน้าของงาน ณ ปัจจุบัน
“ร่องน้ำหมายเลขสามและหมายเลขหกใกล้จะสร้างแล้ว ตอนนี้จำเป็นต้องสร้างร่องน้ำสายใหม่เพื่อเชื่อมทั้งสองเข้าด้วยกัน จะได้ใช้เพื่อการชลประทานในพื้นที่เพาะปลูกของตำบลเหมาหลิ่งและตำบลชีหลางได้”
เว่ยต้าถงชี้ไปที่โต๊ะทรายจำลองพลางเอ่ยถาม “ตอนนี้ข้ายังไม่แน่ใจว่าร่องน้ำสายนี้ควรจะผ่านตำบลเหมาหลิ่งหรือตำบลชีหลาง จึงอยากขอคำชี้แนะจากท่านอาจารย์”
“ทั้งสองเส้นทางมีข้อดีข้อเสียอย่างไรบ้าง?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“หากเริ่มขุดจากตำบลเหมาหลิ่ง ร่องน้ำจะยาวขึ้นเพราะตลอดเส้นทางเป็นที่ราบขุดง่ายกว่า แต่หากเริ่มจากตำบลชีหลาง ร่องน้ำจะสั้นลงครึ่งหนึ่ง เพราะเส้นทางนั้นมีภูเขาสองลูกทำให้ขุดยากกว่า” เว่ยต้าถงอธิบาย
“ทั้งสองที่นี้ไกลหรือไม่?” จินเฟิงถาม “หรือพวกเราควรไปดูด้วยตาตนเอง? น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ควรสำรวจสถานที่จริงก่อนตัดสินใจ”
“ไม่ไกลนัก เพียงสามสิบลี้” เว่ยต้าถงตอบ “แต่วันนี้ไปไม่ทันแน่นอน เส้นทางไปลำบากนัก มีทางแคบมากหลายช่วง ม้าศึกไม่สามารถวิ่งเร็วได้ กลัวว่าจะไม่ทันก่อนฟ้ามืด”
