ทว่าด้วยความกังวลถึงองค์หญิงเก้า จินเฟิงจึงมิได้หลับใหลอย่างสงบนักและมีฝันร้ายรบกวนอยู่ตลอดเวลา
บ้างก็ฝันว่าองค์หญิงเก้าเสด็จกลับ บ้างก็ฝันว่านางประสบภัยในเมืองหลวง
กว่าจะข่มตานอนหลับได้อย่างแท้จริง ต้าหลิวก็มาปลุกเสียแล้ว
“ถึงเวลาออกเดินทางแล้วหรือ?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“ตอนนี้เพิ่งยามอิ๋นสามเค่อ ฟ้ายังไม่ทันสาง” ต้าหลิวตอบ “เพียงแต่ใต้เท้าชิ่งมา”
“ใต้เท้าชิ่ง?” จินเฟิงเพิ่งตื่น นอนยังมึนงง “ใต้เท้าชิ่งไหนหรือ?”
ใต้เท้าชิ่งเท่าที่เขารู้จักก็มีเพียงชิ่งซินเหยาผู้เดียว
แต่ชิ่งซินเหยาอยู่ที่เมืองซื่อชวน จะมาหาเขาที่ตูเจียงเยี่ยนในยามวิกาลเช่นนี้ได้อย่างไร
ทันใดนั้นเอง เสียงของต้าหลิวก็เอ่ยขึ้นว่า “ใต้เท้าชิ่ง ชิ่งซินเหยา”
“เป็นเขาจริง ๆ หรือ?”
คิ้วของจินเฟิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ชิ่งซินเหยามาที่นี่ตอนนี้ได้ ก็คงมีเหตุผลเดียวคือชิ่งมู่หลานคงส่งสัญญาณบอกเขาเมื่อวาน ชิ่งซินเหยาคงรู้แล้วว่าเขารู้เรื่องขององค์หญิงเก้า
“เชิญเขาเข้ามาเถิด”
จินเฟิงลูบหน้าของตนเบา ๆ แล้วเริ่มสวมอาภรณ์
ครั้นท่านออกจากห้องนอน ชิ่งซินเหยาก็รออยู่หน้าโต๊ะทรายจำลองแล้ว
