ดังที่จินเฟิงคาดการณ์ ชิ่งซินเหยามีท่าทางเหนื่อยล้าจากการเดินทาง เพราะเขาเร่งรีบมาตลอดคืน
“รบกวนท่านอาจารย์ยามวิกาลเช่นนี้ ข้าต้องขออภัยที่รบกวนการพักผ่อน” ชิ่งซินเหยากล่าวพร้อมกับทำความเคารพ
“ใต้เท้าชิ่งมีข่าวคราวอันใดเกี่ยวกับอู่หยางหรือ?” จินเฟิงเอ่ยถาม
หากนอกเหนือจากนี้ จินเฟิงก็ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าชิ่งซินเหยาจะมาในยามวิกาลเพราะเหตุใด
“จริงดังที่คาดว่าไม่สามารถปิดบังท่านอาจารย์ได้”
ชิ่งซินเหยากล่าว “ปีที่แล้วมีข่าวของอู่หยางที่เมืองหลวง ข้ากลัวว่ามู่หลานจะกังวลจึงไม่ได้บอกนาง
เมื่อวานบ่ายมู่หลานส่งข่าวมาว่าท่านรู้เรื่องของอู่หยางแล้ว ข้าคิดไปคิดมาจึงตัดสินใจว่าจะบอกท่าน”
“ตอนนี้อู่หยางเป็นอย่างไรบ้าง?” จินเฟิงรีบร้อนถาม
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ชิ่งซินเหยากล่าว “ปีก่อนข้าเคยได้รับจดหมายจากท่านลุง บอกว่าคนของท่านลุงพบเห็นองค์หญิงเก้าที่นอกเมืองหลวงครั้งหนึ่ง ตอนนั้นนางน่าจะเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวง ยังไม่ได้เข้าเมือง สายของท่านลุงเห็นนางอยู่กับทหารรักษาพระองค์ชุดเกราะแดง”
“ทหารรักษาพระองค์ชุดเกราะแดง?” จินเฟิงขมวดคิ้วมุ่น “ฝ่าบาททรงทราบหรือว่าองค์หญิงเก้าจะเสด็จกลับ?”
