สัมผัสไออุ่นจากฝ่ามือของจินเฟิง องค์หญิงเก้าหลับตาลงเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “พวกขุนนางช่างอวดเบ่งนัก หนักข้อขึ้นทุกวัน ครั้งนี้คงได้โอกาสกำราบเสียบ้างก็ดี แต่ไม่ใช่เรื่องยากอันใด ข้ากังวลเรื่องของท่านอาจารย์มากกว่า”
“ข้ามีสิ่งใดต้องให้กังวลหรือ?”
“ข้ากังวลว่าจะต้องเป็นศัตรูกับท่าน ต้องรบราฆ่าฟันกัน”
องค์หญิงเก้าทรงจับมือจินเฟิงมาแนบอก “ท่านอาจารย์ ครั้งหน้าหากมีเรื่องเกิดขึ้น ขออย่าเพิ่งถือหอกชักดาบ ปรึกษากับข้าก่อนได้หรือไม่ ปล่อยให้ข้าจัดการเอง เหมือนครั้งนี้”
“อู่หยาง เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่ชอบความยุ่งยาก หากราชสำนักเห็นใจก็ควรปล่อยให้ประราษฎร์ได้มีทางรอดบ้าง…”
“ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจแล้ว!”
องค์หญิงเก้ากล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ท่านพ่อของข้าคงจะฟังคำพูดของข้าอยู่บ้าง กลับไปข้าจะเขียนสาส์นกราบทูลเพื่อทูลเกล้าถวายคำแนะนำ”
“ขอให้พระองค์ทรงฟังคำแนะนำเถิด”
จินเฟิงถอนหายใจหนึ่งครั้งแล้วถามว่า “เจ้าจะเดินทางเมื่อใด?”
“พรุ่งนี้” องค์หญิงเก้าตอบ
“รีบร้อนเช่นนี้หรือ?” จินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง “ใกล้ปีใหม่แล้ว รอหลังปีใหม่ค่อยไปไม่ได้หรือ?”
