“ตามธรรมเนียมแล้ว ข้าควรจะไปรับราชโองการที่ซื่อชวนตั้งแต่ได้รับสาส์นแล้ว ข้าล่าช้าไปมาก”
องค์หญิงเก้ากล่าวว่า “นอกจากไปรับราชโองการแล้ว ที่ขุยโจวและต๋าโจวยังมีท่านอาและวงศ์ญาติอีกสองท่านที่ข้าต้องไปเยี่ยมเยียนในช่วงปีใหม่นี้ มิเช่นนั้นพวกเขาคงจะก่อเรื่องวุ่นวายอีกเป็นแน่”
“ต้องไปจริง ๆ หรือ?” จินเฟิงรู้สึกไม่สบายใจนัก
“ต้องไป มิเช่นนั้นทูตสวรรค์คงจะพาคนบุกมาเค้นถามความผิดที่ซีเหอวานเป็นแน่” องค์หญิงเก้ากล่าวอย่างจนใจ
“พวกมันกล้าหรือ!” จินเฟิงกล่าว “มาที่ซีเหอวานเพื่อถามโทษ ข้าจะหักขาพวกมันให้หมด!”
“ท่านอาจารย์ อย่าได้กล่าววาจาเช่นนี้อีกเลย…”
“ข้ามิได้กล่าววาจาโกรธเคือง” จินเฟิงก้มลงมององค์หญิงเก้า “อู่หยาง หากเจ้าไม่อยากไปรับราชโองการ ก็อย่าไปสนใจทูตสวรรค์ชั้นเลวพวกนั้นเลย อื่น ๆ ข้ามิอาจรับรองได้ แต่หากเจ้ายังอยู่ในอำเภอจินชวน ข้าย่อมคุ้มครองเจ้าได้อย่างปลอดภัย”
“อู่หยางเชื่อมั่นว่าท่านทำได้ แต่เหตุใดต้องทำเช่นนั้น”
