องค์หญิงเก้ายกมือขึ้นประคองใบหน้าของจินเฟิง พลางเงยหน้ามอง “ท่านปรารถนาที่จะเห็นใต้หล้านี้สงบสุข ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขมิใช่หรือ เรื่องเพียงเท่านี้หากเจรจาต่อรองกันย่อมสามารถหาข้อยุติได้ เหตุใดต้องทำเรื่องใหญ่โตถึงขั้นกองทัพลุกเป็นไฟด้วยเล่า?”
“ข้า…”
จินเฟิงก้มหน้าลง รู้สึกตัวว่าเมื่อครู่ตนเองพูดจาใจร้อนเกินไป
“ท่านอาจารย์ อู่หยางรู้ว่าเจ้ารักและเป็นห่วงข้า ข้ารู้สึกปลื้มใจยิ่งนัก”
องค์หญิงเก้าซบหน้าลงที่อกของจินเฟิง “แต่ข้าก็เป็นถึงองค์หญิง ได้รับเกียรติจากราชสำนัก ก็ต้องแบกรับหน้าที่ของราชสำนักเช่นกัน”
“เช่นนั้น ข้าจะให้พี่เหลียงส่งทหารองครักษ์คุ้มกันเจ้าไปเมืองซื่อชวนก็แล้วกัน”
“ไม่ต้องแล้ว ข้ามีชิ่นเอ๋อร์ จูเอ๋อร์และยังมีหัวหน้าฉินหมิง ไม่เป็นไรหรอก”
องค์หญิงเก้ากล่าว “ตอนนี้ท่านอาจารย์กำลังเดินทางเพื่อช่วยเหลือภัยพิบัติ จำเป็นต้องมีผู้คุ้มกันภัยเพื่อคุ้มครองการขนส่งเสบียง ดังนั้นไม่มีความจำเป็นต้องส่งคนมาคุ้มครองข้าแล้ว”
“เจ้าต้องจำไว้ว่าห้ามออกจากชวนสู่เด็ดขาด ถ้ามีเรื่องอะไรรีบไปหาสำนักคุ้มภัยและหอการค้าในท้องถิ่น จากนั้นส่งข่าวมาหาข้าทันที เข้าใจหรือไม่?”
จินเฟิงกำชับ
