“ว่าแล้วเชียว ต้องพบกันอีกแน่ ๆ พี่สะใภ้มาที่เขาเถี่ยกว้านได้อย่างไร?”
“ข้าอาศัยอยู่ที่นี่อย่างไรเล่า”
“อาศัยอยู่ที่เขาเถี่ยกว้านงั้นหรือ?” จินเฟิงได้ยินดังนั้นก็ถึงกับนิ่งอึ้ง
แท้จริงแล้วสือหลิงอวิ๋น คือฮูหยินที่หานเฟิงรับตัวมาจากต้าหม่างพัว นางเป็นผู้มีอิทธิพลในหมู่ผู้อพยพที่ถูกสลักนาบตราไว้บนใบหน้า
บรรดาสตรีมากมายต่างรอดชีวิตมาได้เพราะฟังเรื่องเล่าของนาง
ครั้นจินเฟิงจากเมืองซื่อชวนไป เขาได้ฝากฝังให้จางเหลียงพาบรรดาผู้ประสบภัยไปด้วย สือหลิงอวิ๋นย่อมติดตามมาด้วย
เพียงแต่เขาคิดว่านางจะไปซีเหอวาน หรือไม่ก็ไปที่บ้านของหานเฟิง ไม่คิดว่านางจะมาอยู่ที่เขาเถี่ยกว้าน
แต่นี่ก็เป็นเรื่องของนาง เขาจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่ถามว่า “พี่สะใภ้อยู่ที่เขาเถี่ยกว้านเคยชินแล้วหรือยัง?”
“แน่นอนว่าเคยชินแล้ว ที่เขาเถี่ยกว้านราวกับในบทละคร ทุกคนต่างชอบที่นี่กันมาก”
“ได้ยินเช่นนี้ข้าก็เบาใจแล้ว” จินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย
“สามีที่รัก ท่านผู้นี้คือผู้ใดหรือ?” ถังเสียวเป่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย ขณะเดียวกันก็ลอบมองสำรวจสือหลิงอวิ๋นไปด้วย
