เดิมทีกวานเสี่ยวโหรวเป็นคนขี้อาย หากเป็นยามปกติ คงต้องเขินอายกับคำพูดของถังเสียวเป่ยเป็นแน่ แต่ครั้งนี้นางกลับแน่วแน่ ไม่ว่าถังเสียวเป่ยจะพูดอย่างไร พอตกค่ำนางก็จะไปที่ห้องทดลองเพื่อตามจินเฟิงกลับบ้านเสมอ
วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เทศกาลปีใหม่ก็เข้ามาใกล้ทุกที
วันก่อนปีใหม่หนึ่งวัน ขณะกวานเสี่ยวโหรวกำลังกินมื้อเช้า นางถามขึ้นว่า “สามี พรุ่งนี้ก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว เจ้าจะไปเขาเถี่ยกว้านเพื่อสักการะพี่น้องที่เสียชีวิตในสงครามหรือไม่?”
นางได้เผชิญหน้ากับศึกหยางเจวี้ยนหลิ่งด้วยตัวเอง ตอนนั้นภาพของคนงานหญิงที่เสียชีวิตต่อหน้านางยังคงประทับใจในหัวใจ
“ข้าต้องไปแน่นอน” จินเฟิงวางตะเกียบลงพร้อมพยักหน้าเบา ๆ
เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จ จินเฟิงก็พาต้าหลิวและกวานเสี่ยวโหรวมุ่งหน้าไปยังเขาเถี่ยกว้าน
ถังเสียวเป่ยเองก็ขอติดตามไปดูความครื้นเครงด้วย
ฝ่ายจั่วเฟยเฟย เมื่อทราบว่าจินเฟิงมาถึงก็รีบลงจากเขามาต้อนรับ
สิ่งที่ทำให้จินเฟิงประหลาดใจคือ บุคคลที่ยืนเคียงข้างจั่วเฟยเฟยผู้นี้นี่หรือคือสือหลิงอวิ๋น “ท่านอาจารย์ พวกเราได้พบกันอีกแล้ว”
สือหลิงอวิ๋นพบหน้าจินเฟิง นางจึงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม
