กระจกบานนี้ช่างชัดเจนยิ่งนัก ห่างไกลจากกระจกทองแดงของต้าคังอย่างเทียบไม่ได้
หากส่งไปยังเมืองหลวง แน่ใจว่าจะมีบรรดาผู้มีเกียรติยินดีจะจ่ายราคาสูงเพื่อซื้อไว้
จินเฟิงเคยชินกับการเห็นกระจกมาเนิ่นนานแล้ว เพียงแค่เหลือบตามองแวบหนึ่งก็ย่อตัวลง ชี้ไปยังขอบกระจกแล้วถามว่า “เหล่าเถียน นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
ถังตงตงมองตามนิ้วของจินเฟิง เห็นว่ามีจุดเล็ก ๆ ที่นูนออกมาอยู่มุมหนึ่ง ทำให้พื้นผิวกระจกไม่เรียบ สิ่งที่สะท้อนมีความบิดเบือนเล็กน้อย
“ท่านอาจารย์ นี่เป็นเพียงจุดเล็ก ๆ เท่านั้นเอง อีกทั้งอยู่ในมุม หากท่านอาจารย์ไม่พูดใครจะสังเกตเห็นได้”
ต้าหลิวกับเหล่าเถียนนั้นเคยเป็นเพื่อนบ้านกันมาก่อน บ้านสองบ้านนี้รักใคร่กลมเกลียวกันดีจึงรีบเอ่ยปากช่วยพูดแทนเหล่าเถียน
“ต้าหลิว เจ้าอย่าได้เอ่ยปากเลย ท่านอาจารย์ได้กล่าวกับพวกข้าไว้แต่แรกแล้ว กระจกนี้ต้องสะอาดบริสุทธิ์ไร้ตำหนิใด ๆ แม้เพียงรอยตำหนิเล็กนิดเดียวก็จะต้องมองเห็นได้อย่างชัดเจน จำเป็นต้องประณีตบรรจงดุจเส้นผม เป็นพวกข้าที่สะเพร่าเอง”
เหล่าเถียนกล่าว “ท่านอาจารย์วางใจ เเต่เดี๋ยวข้าจะทุบกระจกบานนี้ทิ้งแล้วทำขึ้นมาใหม่”
