ในใจเขานั้นหวาดหวั่นยิ่งนัก ว่าเมื่อองค์หญิงเก้าทรงจัดการกับเหล่าขุนนางเสร็จสิ้นแล้ว จะเสด็จมาจัดการกับเขาเป็นรายต่อไป
เม่าโจวนั้นตั้งอยู่ห่างไกล ไม่ได้อยู่ในเส้นทางสู่กวางเหยวียน นอกจากนี้แล้วเขาก็คิดไม่ออกว่าเหตุใดองค์หญิงเก้าจึงเสด็จมาที่นี่ได้
“หยุด!”
ขบวนม้าหยุดลงตรงหน้าประตูเมือง เม่าโจวจวิ้นโส่วรีบสะกดกลั้นความหวาดกลัวในใจ ก่อนจะรีบออกไปต้อนรับ
“ถวายบังคมองค์หญิง ทำความเคารพท่านอาจารย์จิน!”
“ไม่ต้องพิธีรีตอง” องค์หญิงเก้ายกมือขึ้นเล็กน้อย “ที่พักพร้อมแล้วหรือยัง?”
“พร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เม่าโจวจวิ้นโส่วรีบพยักหน้า “เชิญเสด็จตามกระหม่อมทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อมาถึงที่พัก องค์หญิงเก้าได้ไล่ทุกคนออกไป และให้ชิ่นเอ๋อนำถุงผ้าที่มีความพองโตใบหนึ่งมาวางบนโต๊ะ
จากนั้นหันไปพูดกับเม่าโจวจวิ้นโส่วว่า “เปิดดูสิ”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
จวิ้นโส่วพยักหน้า แล้วมือทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อยขณะเปิดห่อผ้า
เขาคิดว่าในห่อผ้านั้นจะมีอาวุธร้ายแรงอะไรบางอย่าง แต่พอเปิดออกกลับพบว่ามันมีเพียงสุ่ยอวี้ที่งดงามและสุกใสเม็ดหนึ่งเม็ด
เม็ดที่ใหญ่ขนาดใกล้เคียงกับถั่วลิสง ส่วนเม็ดเล็กก็ขนาดประมาณถั่วเหลือง
