เมื่อชิงเยวียนเห็นจินเฟิง ดวงตาก็เป็นประกายและสั่งให้นางรำขึ้นไปแสดงบนเวที ส่วนตัวเองก็พาเฉินเหวินเหยวียนกับภรรยาเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ชิงเยวียนในตอนนี้ดูมั่นใจกว่าแต่ก่อนมาก แถมยังสนิทสนมกับจินเฟิงและพูดจาได้สบายมากขึ้น
แต่พอเห็นองค์หญิงเก้าประทับอยู่ข้างกายจินเฟิง จึงไม่กล้าเสียมารยาท นางก้มคำนับอย่างเป็นพิธีพร้อมกับเฉินเหวินเหยวียนและภรรยา “ถวายบังคมองค์หญิง ทำความเคารพท่านอาจารย์”
“ชิงเยวียน นายน้อยเฉิน พี่สะใภ้มาถึงเมื่อใดหรือ?” หลังจากทักทายกันเสร็จ จินเฟิงก็ถามขึ้นอีกครั้ง
“พวกข้ามาถึงตั้งแต่ที่ตูเจียงเยี่ยนยังไม่เริ่มก่อสร้าง” ชิงเยวียนตอบ “พวกเราไปแสดงที่โรงงานแต่ละแห่งครบหมดแล้ว วันนี้เริ่มรอบที่สอง”
“มาเร็วขนาดนี้เลยหรือ?” จินเฟิงนิ่งไป
“ใช่ ตอนที่รู้ว่าท่านอาจารย์กับองค์หญิงจะสร้างตูเจียงเยี่ยน ทุกคนในหมู่บ้านตื่นเต้นกันมาก” เฉินเหวินเหยวียนพูดพร้อมกับยิ้ม “เสี่ยวอวี้บอกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองและประชาชน พวกเราต้องมาให้กำลังใจ”
เมื่อจินเฟิงได้ยินดังนั้น ก็พอจะเข้าใจความตั้งใจของเสี่ยวอวี้แล้ว
มาช่วยเขาโปรโมทและสร้างความนิยมให้เขานี่เอง
