บทที่ 678 นี่อาจเป็นพรหมลิขิต
“ท่านอาจารย์ เล่นตลกคืออะไรหรือ?”
องค์หญิงเก้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ตอนนี้นางคุ้นเคยกับคำศัพท์แปลก ๆ ที่หลุดออกมาจากปากของจินเฟิงเป็นครั้งคราวแล้ว
“ที่พวกเจ้าสองคนพูดเล่นอย่างหอมปากหอมคอเมื่อครู่นี้ไง นั่นแหละเรียกว่าเล่นตลก” จินเฟิงตอบ
“ท่านอาจารย์ ข้ากับองค์หญิงไม่ได้เล่นตลก!”
เว่ยต้าถงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “กระหม่อมนับถือท่านอาจารย์จริง ๆ…”
“รีบพูดเรื่องสำคัญได้แล้ว ไม่อย่างนั้นข้าไปจริง ๆ แล้วนะ”
จินเฟิงเหลือบมองเว่ยต้าถง “ข้าอุตส่าห์ขึ้นมาบนยอดเขานี้ ท่ามกลางลมหนาว เพื่อฟังเจ้าพูดจาเหลวไหลเนี่ยนะ”
ใคร ๆ ก็ชอบฟังคำหวาน จินเฟิงเองก็ไม่ใช่พวกชอบถูกด่าว่าโง่เง่าเต่าตุ่นจึงต้องทำเป็นไม่สนใจ
ประเด็นคือเว่ยต้าถงและองค์หญิงเก้าแสดงออกเกินจริงไปหน่อย
เว่ยต้าถงจงใจประจบสอพลออย่างชัดเจน ส่วนองค์หญิงเก้ากำลังล้อเลียนเขาอยู่
“พอได้แล้วใต้เท้าเว่ย พูดเรื่องสำคัญเถอะ ไม่อย่างนั้นท่านอาจารย์จะไปจริง ๆ แล้ว”
องค์หญิงเก้ายุติหัวข้อนี้แล้วถามว่า “ท่านอาจารย์บอกว่าตำแหน่งของปากขวดอยู่ตรงจุดใดหรือ?”
