ต่างจากครั้งก่อนที่เงียบเหงา ครั้งนี้ยังมาไม่ถึงภูเขาอวี้เหล่ย จินเฟิงก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนที่ดังเป็นจังหวะ
“เฮโยเฮ เฮ!”
“เฮโยเฮ เฮ!”
เมื่อเลี้ยวผ่านเชิงเขาก็เห็นชาวบ้านมากมาย เดินกันขวักไขว่อยู่บนพื้นดินราบเชิงเขา
บางคนกำลังพรวนดิน บางคนกำลังตักดินใส่ตะกร้า บางคนก็แบกตะกร้าและร้องตะโกนแบกดินออกไป
แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาวเดือนสิบสอง แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกถึงบรรยากาศที่คึกคัก
ชาวบ้านหลายคนสวมเพียงเสื้อผ้าตัวเดียว
จินเฟิงเห็นชาวบ้านบางคนเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงขาด ๆ ที่เปื้อนโคลน
ราวกับว่าอุณหภูมิรอบข้างสูงกว่าที่อื่น
ชาวบ้านหลายคนต่างมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าขณะทำงาน
“หากทุกที่ของต้าคังเป็นเช่นนี้ คงไม่ต้องกังวลว่าจะไม่เจริญรุ่งเรือง!”
องค์หญิงเก้ามองดูสถานที่ก่อสร้างที่วุ่นวายและเกิดความรู้สึกสะเทือนใจ
แววตาที่มองจินเฟิงก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น
เพราะนางรู้ว่าความเจริญรุ่งเรืองทั้งหมดนี้ล้วนเกิดจากบุรุษที่อยู่ตรงหน้านาง
หากไม่ใช่เขา เมืองซื่อชวนอาจถูกตานจูโค่นล้มไปแล้ว
เมื่อถึงเวลานั้น ชาวบ้านจะประสบภัยพิบัติเช่นไร เพียงแค่คิดองค์หญิงเก้าก็รู้สึกขนลุก
