“ไปตูเจียงเยี่ยน?” องค์หญิงเก้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เช่นนั้นข้าขอไปดูกับท่านอาจารย์ด้วย”
“ช่วงนี้อากาศหนาวมาก การเดินทางไปตูเจียงเยี่ยนไม่ใกล้เลย บาดแผลบวมแดงจากความหนาวเย็นของเจ้าเพิ่งจะหาย จะไปอีกหรือ?” จินเฟิงเอ่ย
“เดินทางไปกลับเมืองหลวงมาแล้ว กับแค่ตูเจียงเยี่ยนไม่มีปัญหาหรอก”
องค์หญิงเก้าส่ายหน้า “ยิ่งไปกว่านั้น มีถุงมือกับหมวกที่ท่านอาจารย์ให้ ข้าไม่เป็นอะไรหรอก”
“ก็ได้”
จินเฟิงรู้จักนิสัยขององค์หญิงเก้าดี นางไม่ค่อยเปลี่ยนใจเมื่อตัดสินใจแล้ว เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ
ทั้งสองเดินลงจากกำแพงเมืองด้วยกัน หลังจากทานอาหารเช้าแล้วก็พาผู้ติดตามออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ตูเจียงเยี่ยน
ในเวลานี้เป็นช่วงที่หนาวที่สุดของปี จินเฟิงและคนอื่น ๆ ต่างสวมเสื้อผ้ากันหนาวอย่างมิดชิด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งองค์หญิงเก้า สวมเสื้อคลุมขนเตียว สวมถุงมือขนกระต่ายที่จินเฟิงมอบให้ ศีรษะก็สวมหมวกคลุมอย่างมิดชิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาทั้งสองข้าง
ครั้งนี้ไม่ได้เร่งรีบอะไร ทุกคนต่างขี่ม้าไปตามทาง
จนกระทั่งถึงบ่ายแก่ จึงมาถึงเขตชานเมืองของภูเขาอวี้เหล่ย
