บทที่ 673 เสียดาย
จินเฟิงหยิบม้วนด้ายเส้นเล็ก ๆ และเข็มโค้งขนาดเล็กออกมา
“นี่ไม่ใช่เข็มกับด้ายธรรมดานะ ไม่เพียงแต่ใช้เย็บเสื้อผ้าเท่านั้น ยังสามารถใช้เย็บแผลได้ด้วย ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็สามารถใช้ตกปลาได้เช่นกัน”
จินเฟิงไม่สามารถอธิบายเรื่องแบคทีเรียและการฆ่าเชื้อโรคให้เหล่าผู้คุ้มกันภัยฟังได้ แต่เขาก็ยังเตือนว่า “แต่อย่าลืมเอาไฟลนก่อนเย็บแผล ไม่งั้นแผลจะติดเชื้อเอาได้ง่าย ๆ”
องค์หญิงเก้าและชิ่งซินเหยานำด้ายที่จินเฟิงแจกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แต่พวกองครักษ์คุ้นเคยกับการใช้เข็มและด้ายเย็บแผลอยู่แล้ว พวกเขามองดูมันแวบหนึ่งแล้วก็วางมันลง
ภายใต้สายตาที่คาดหวังของผู้คุ้มกัน จินเฟิงหยิบนกหวีดขนาดเล็กที่ทำจากไม้ไผ่ออกมา
เขาใส่นกหวีดเข้าไปในปากแล้วเป่าสองครั้ง เสียงนกหวีดแหลมที่ดังกังวานก็ดังขึ้นทันที
“ภูเขาทางทิศใต้สูงชันและเต็มไปด้วยป่าทึบ หากพวกเจ้าพลัดหลงกันหรือตกอยู่ในอันตราย ก็สามารถเป่านกหวีดอันนี้ขอความช่วยเหลือได้ ในเวลาปกติพวกเจ้าก็สามารถนัดแนะสัญญาณกันเพื่อใช้ในการติดต่อได้”
“ข้าก็นึกว่าเป็นของวิเศษอะไรซะอีก ที่แท้ก็แค่นกหวีด”
